งของเต่าตัวน้อยโศกเศร้าเป็นอย่างมากทำให้หนิงอันผู้เจ็บตัวแล้วพาล รู้สึกสำนึกผิดขึ้นทันที
‘เฮยเฮยเจ้าไม่ผิดเป็นข้าผิดเอง ข้าสิต้องขอโทษ อย่างคำที่อาจารย์บอกนั่นแหละข้าไม่ควรประมาท’ หนิงอันสื่อสารทางความคิดให้เต่าตัวน้อยได้ยินอย่างเสียใจ
หลังจากทั้งคนและเต่าเข้าใจกันดีแล้ว อันอันก็เงยหน้าของตนมองผู้เป็นอาจารย์ที่แม้ปากจะบ่นทว่าก็เป็นห่วงนางด้วยนํ้าตาคลอเบ้า
“ฮือ ๆ อาจารย์ข้าเจ็บ” เจ้าตัวน้อยร้องไห้นํ้าตาเม็ดกลมหยดราวไข่มุก ทำให้คนรอบด้านใจอ่อนยวบ572
“ศิษย์หลานน้อย อาจารย์ปู่จะทายาให้เจ้าเองมากับข้าดีกว่า” ฉู่เกอรีบผลักศิษย์หลานตัวโตของตนเข้าไปปลอบเด็กหญิง
ส่วนผึ้งตัวน้อยในอกเสื้อของอันอันก็เริ่มลนลานอีกครั้งจนเต่าน้อยตัวเล็กเริ่มรำคาญ “อันอันรีบพามันไปส่งเถอะ เจ้าจิ๋วนี่มันกลัวอาจารย์ปู่”
อันอันไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเจ้าผึ้งถึงกลัวอาจารย์ปู่ ทำให้นางมองหน้าชายชราผู้เกล้าผมเรียบร้อยอย่างสงสัย
“ศิษย์หลานน้อยปู่จะอุ้มเจ้าไปใส่ยาก็แล้วกัน ไปกันเถอะเจ้าคงจะกลัวผึ้งใช่หรือไม่ถึงได้ประมาท ข้าเพียงเผลอไปชั่วพริบตาเดียวไม่รู้ว่ามันหายไปไหน ปู่กำลังจะจัดการมันให้เจ้าอยู่แล้วเชียว” คำพูดของชายชราทำให้หนิงอันเข้าใจในที่สุดดังนั้นนางจึงคิดจะอธิบายให้ฟัง
กระนั้นด้วยความกลัวจึงทำให้เจ้าผึ้งน้อยไร้สติทำให้มันบินออกมาจากอกเสื้อของผู้ที่ตนอาศัยอยู่ชั่วคราวการกระทำของมันหารู้ไม่ว่าจะเร่งความตายให้ตนเร็ว
