ขึ้นหางตาของอันอันผู้มองเห็นร่างของผึ้งตัวจิ๋วแวบ ๆ เด็กหญิงก็ใจกระตุกวูบ573
“เป็นเจ้าตัวนี้นี่แหละ ศิษย์หลานเจ้าไม่ต้องกลัวอาจารย์ปู่จะตีมันให้ตาย” คำพูดของเขาแฝงไว้ด้วยไอสังหาร ผึ้งน้อยตัวสั่นงันงกบินเซไปส่ายมา“อาจารย์ปู่ เจ้าตัวน้อยนี่เป็นสหายของข้า ท่านห้ามฆ่ามันเด็ดขาด” สิ้นเสียงของหนิงอัน ชายชราผู้กำลังเตรียมจะซัดผึ้งถึงกับชะงักงัน“หัวของเจ้ากระแทกจนเพี้ยนไปแล้วหรือ” คำพูดของเขาทำให้หนิงอันอยากจะหลั่งนํ้าตาอีกรอบ“ท่านอาจารย์อาเด็กคนนี้ไม่ได้โกหก เอาเถอะเมื่อท่านอยู่ที่นี่ไปเรื่อย ๆ ก็รู้เอง ศิษย์น้อยหากเจ้าหายเจ็บแล้วก็รีบไปฝึกเพิ่มอย่าหาเรื่องอู้” คำพูดของยงเผยทำให้ฉู่เกอมองเขาอย่างสงสัยยังไม่ทันได้คำตอบหลังจากยงเผยพูดจบชายหนุ่มก็เดินเอามือไพล่จากไปไกลเสียแล้วผึ้งตัวน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองรอดจากความตายมาอย่างหวุดหวิด มันจึงบินด้วยความเร็วสุดชีวิตกลับขึ้นเขาไปยังรังของตนอย่างรวดเร็ว574
หนิงอันจำต้องฝึกพื้นฐานตามที่อาจารย์ตาดุบอกต่อไปจนกระทั่งครึ่งวันเช้าจบลง ยังไม่ทันที่นางจะพักหายใจหายคอได้คล่องเสียงอันแหบเครือของอาจารย์ปู่ก็ดังขึ้น“ศิษย์น้อยไปเรียนกับข้าได้แล้ว” อาจารย์ชราไม่พูดเปล่าเพราะเขาได้เดินมาหิ้วหลังคอเสื้อของเจ้าตัวเล็กไปกับตนทันทีอย่างตื่นเต้นใบหน้าของอันอัน“..” (ถามข้าก่อนไหมว่าพร้อมหรือยัง)เด็กหญิงได้แต่คิดอย่างปวดใจเมื่อมาถึงโถงของเรือนหลักภายในบ้านของยงเผยที่เจ้
