าตัวยังไม่คิดจะย้ายมาอยู่เนื่องจากยังง้อภรรยาไม่สำเร็จหยูหนิงอันมองตำรามากมายที่เรียงซ้อนกันอยู่บนโต๊ะสีหน้าคล้ายปลาตาย “อาจารย์ปู่ท่านจะให้ข้าอ่านหมดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” เธอชี้นิ้วไปยังตำรากองใหญ่ถามขึ้นเสียงเบา“ใช่นะสิ หากไม่ศึกษาจากตำราก่อน เจ้าจะเรียนรู้ได้ยังไง มาเริ่มจากตำราสมุนไพรพิษเล่มนี้ก่อนหากเจ้าศึกษาได้เร็วข้ามีรางวัลให้” ฉู่เกอพูดสีหน้าจริงจัง อันอันหูผึ่งเมื่อได้ยินคำว่ารางวัล575
ดังนั้นเจ้าตัวน้อยจึงตั้งใจอ่านตำรามากมายนั้นทันทีหลังจากที่อ่านไปเรื่อย ๆ ความสนใจในตัวอักษรก็มีเพิ่มมากขึ้นจึงทำให้นางถูกตัดออกจากโลกภายนอกอย่างไม่รู้ตัวหนิงอันรู้สึกว่าความจำของเธอดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเนื่องจากเพียงแค่มองผ่านตัวอักษรกับจำรูปภาพในตำราสิ่งเหล่านั้นก็เหมือนจะถูกบันทึกไว้ในความทรงจำได้อย่างรวดเร็วความเร็วจากการหยิบจับตำราของศิษย์หลานตัวน้อยทำใหฉู่เกอขมวดคิ้วมุ่นใบหน้าเคร่งขรึม “ข้าให้เจ้าอ่านไยเจ้าถึงทำเป็นเล่นแบบนี้” เสียงตวาดของชายชราทำให้อันอันสะดุ้งตัวโยนสีหน้าของนางจึงหันมามองผู้เป็นอาจารย์ปู่ใบหน้าเด๋อด๋า สีหน้าของเด็กหญิงยิ่งกระตุ้นความโมโหของชายชรากระนั้นเขาก็พยายามระงับอารมณ์เพราะคิดว่านางยังเป็นเด็ก“เจ้าทำอะไรกับตำราเหล่านั้นที่ถูกเจ้าเปิดและก็วางทิ้งไว้อย่างไม่ไยดี” เขาข่มกลั้นนํ้าเสียงให้อ่อนลงด้วยกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะตกใจ576
หนิงอันมองกองตำราที่นางเปิดผ่านด้วยสายตาก่อนท
