ไม่ซนคนก็ห่วง
เพียงชั่วอึดใจต่อมายังไม่ทันที่เด็กชายจะเก็บยาในมือเสียงประตูก็เปิดขึ้นอย่างกะทันหันโดยไร้การแจ้งเตือนผู้มาใหม่มีใบหน้าแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเปล่งประกายแห่งความยินดีฉายออกมาจนทำให้ผู้คนสงสัย
ทำให้ผู้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานมองคนผู้นั้นด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากไม่เคยเห็นอาการอันแตกตื่นของคนผู้นี้มาเนิ่นนานครั้งล่าสุดจำได้ว่าน่าจะประมาณห้าปีที่แล้ว
“ท่านหมอหม่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งใดทำให้ท่านวิ่งมาหาข้าเองได้ไกลถึงเพียงนี้อย่างนั้นหรือ” นํ้าเสียงของคนพูดหาไร้แววขุ่นเคืองต่อผู้ไร้มารยาทกับตนเอ่ยถามเสียงเรียบ
“องค์ชาย! ไม่ใช่ ๆ นายน้อยยาที่ท่านให้ข้าไปนั้นไม่ทราบว่าได้มาจากไหนหรือขอรับ มันให้ผลดีเป็นอย่างยิ่ง แม้ข้าจะแกะตัวยาแล้วก็มีเพียงไม่กี่ชนิดที่รู้จัก” ชายวัยกลางคนร่างผอมอายุสี่สิบสามปีกล่าวเข้าเรื่อง530
“มันได้ผลจริงอย่างนั้นหรือ หากเป็นอย่างที่ท่านว่าก็จงนำกลับไปใช้เถอะ” แม้นํ้าเสียงของคนพูดจะค่อนข้างราบเรียบแต่กระนั้นผู้ที่ฟังอยู่ในห้องโดยเฉพาะผู้ติดตามสามารถบอกได้ว่าผู้เป็นนายกำลังตื่นเต้นและมีความยินดีไม่แพ้หมอคนนี้
“ขอบพระทัย เอ่อ…ขออภัยขอรับ ขอบพระคุณนายน้อยอย่างนี้ทหารของเราก็มีโอกาสรอดมากขึ้นแล้ว ข้าขอตัวก่อน”หม่าป้ายเค่อปาดเหงื่อบนหน้าผาก เมื่อเห็นสายตาตักเตือนอันเย็นเยียบคู่นั้น ก่อนจะขอตัวเพื่อจากไปทว่า “ท่านหมอหม่าข้ามีเรื่องปรึกษาท่านเรื่องอาการของมู่
