ตง” คำกล่าวนี้ของชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ได้นำพาให้เกิดความเงียบและความอึดอัดขึ้นภายในห้องทันที
หม่าป้ายเค่อยกมือขึ้นประสานกันค้อมตัวลงกล่าวขึ้นใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “เรียนนายน้อย ข้าคิดว่าผู้ที่เป็นเจ้าของยาน่าจะสามารถรักษาอาการของคุณชายเซียวได้ขอรับ”
“ท่านมั่นใจไหม” เด็กชายแม้จะอายุน้อย กระนั้นก็ยังคงมีความกดดันแผ่ออกมาจากร่างกายของเขา531
ในขณะที่เด็กคนนี้กำลังนำมืออีกข้างมาหมุนแหวนปานจื่อ1617ที่สวมอยู่กับนิ้วโป้งข้างขวาย้อนถามสีหน้ามีแววกังวล
“กระหม่อมมั่นใจแปดในสิบส่วนพะ…เอ่อขอรับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วกระหม่อมขอลา” หมอหม่าผู้อยู่แต่ในห้องยาเกิดอาการประหม่าขึ้นอีกครั้งเมื่อได้รับความกดดันจากคนตรงหน้า
“ท่านไปเถอะ เอายาพวกนี้ไปด้วย” เด็กชายผู้นั้นเอ่ยปากไล่คล้ายรำคาญความขี้ตื่นของชายวัยกลางคน กระนั้นยังไม่ลืมเตือนเรื่องยาที่วางอยู่เรียงรายต่อหน้าตน
คล้อยหลังชายวัยกลางคนจากไป ห้องทำงานของเด็กชายก็ตกอยู่ในความเงียบ กว่าที่ผู้เป็นเจ้าของห้องจะเปิดปากของตนเป็นผู้ทำลายความเงียบเวลาก็ผ่านไปมากกว่าเค่อ
“ข่ายเสียง เจ้าคิดว่าข้าจะลองเสี่ยงพาเสี่ยวตงเดินทางไปหาคนผู้นั้นที่มีระยะทางเกือบพันลี้ดีหรือไม่” คำถามนี้ผู้ติดตามคนสนิทรู้ดีว่าผู้เป็นนายเพียงถามไปอย่างนั้นหาได้ต้องการคำตอบจากตน
17 เดิมเป็นอุปกรณ์ที่สวมป้องกันเวลายิงธนู ภายหลังกลายมาเป็นเครื่องประดับของเหล่าขุนนางขั้นสูง532
เนื่องจากเ
