ด็กชายย่อมมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วไม่อย่างนั้นในบัดนี้เขาจะมายืนอยู่หน้าเตียงของคนที่นอนเจ็บผู้กำลังปิดเปลือกตาขมวดคิ้วด้วยความทรมานได้อย่างไรเทียนชุนเย่หลงลงนั่งข้างเตียงมองใบหน้าของผู้ที่นอนทรมานด้วยแววตาแห่งความเจ็บปวด “เสี่ยวตงข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตาย” คำพูดนั้นหนักแน่นดุจหินผาคล้ายว่าผู้ที่นอนอยู่ได้ยิน ทำให้เปลือกตาเริ่มขยุกขยิกก่อนจะเปิดขึ้นมองผู้เป็นเจ้าของเสียง “พี่ชาย” นํ้าเสียงของเขาแหบแห้งดูอ่อนแรงเบาบางดุจขนนกเย่หลงใจกระตุกวูบจับมือของผู้มีใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าตนถึงสี่ปีด้วยความเป็นห่วง“เสี่ยวตงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” แม้ในใจจะรู้ดีว่าผู้เป็นน้องคงเจ็บปวดเจียนตาย ทว่าเขาเพียงหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น“ข้าสบายดี” นํ้าเสียงแหบแห้งนั้นตอบแม้ในใจจะรู้ดีว่าตนเองอาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ด้วยความที่ชาติกำเนิดเป็นลูกของพยัคฆ์จะอ่อนแอได้อย่างไร533
คนฟังทั้งสามที่อยู่ภายในห้องรวมถึงคนสนิทของผู้ป่วยพยายามสะกดกลั้นนํ้าตาของตนเมื่อได้ยินคำกล่าวนี้โดยเฉพาะผู้ที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของเจ้าตัว ดังนั้นเขาจึงได้กระชับมือของผู้เป็นน้องเอาไว้แน่นย้อนกลับไปตอนอายุได้แปดขวบในวันหนึ่งของฤดูร้อนหลังจากที่เขาฝึกวรยุทธจากอดีตแม่ทัพผู้เป็นประมุขคนปัจจุบันของจวนกั๋วกงสกุลเหลียนเซียวน้องชายของพระมารดาในขณะกำลังนั่งพัก ได้มีเสียงเล็กสายหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท “คารวะองค์ชายหก ข้าน้อยเหลียนเซียวมู่ตง นับจา
