ความคิดของอันอัน
หมิงจูพยักหน้ารับ ส่วนนายช่างกับคนที่มาช่วยกันสร้างบ้านเมื่อเห็นว่าหมีตัวใหญ่ไม่ได้ทำร้ายใคร อีกทั้งยังนั่งอย่างสงบพวกเขาก็รู้สึกคลายความหวาดกลัวลง แต่ก็ยังคงปักหลักเกาะกุมกันอยู่
หลังจากสิ้นสุดการสนทนากับหลานสาวตัวน้อย ชายวัยกลางคนจึงได้หันมากล่าวกับนายช่างที่รับผิดชอบการสร้างบ้านหยู “นายช่างข้ามีเรื่องต้องไปจัดการ เรื่องเรือนของหลานชายต้องฝากท่านด้วย”
“เชิญท่านตามสบายเถอะ ส่วนเรื่องงานเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” นายช่างใหญ่ผู้นั้นพูด ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากบอกคนของตนรวมถึงชาวบ้านที่มารับจ้างสร้างบ้านให้ไปทำหน้าที่ของตนต่อ
ส่วนอันอันกับเด็กทั้งสี่ก็ปีนขึ้นกลับไปนั่งบนหลังหมียักษ์ตามเดิม โดยมีอานไท่เดินอยู่ข้างฉงเหมาส่วนหมิงจูก็เดินอยู่อีกฝั่งข้างฉงต้า440
“อันอันเจ้าคิดจะทำอะไรอย่างนั้นหรือ” อานไท่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากหลังจากพวกเขาเดินห่างออกมาจากกลุ่มคน
“ท่านปู่ไท่รู้ใช่หรือไม่ว่าวันนี้ข้ากับท่านลุง ท่านอาหายไปไหนกันมา” อันอันเกริ่นก่อนเข้าเรื่องเมื่อเห็นชายวัยกลางคนพยักหน้ารับนางจึงได้พูดต่อ“เรื่องที่ข้าจะปรึกษานั้นเป็นเรื่องของการหารายได้ให้เหล่าสตรีในหมู่บ้านเจ้าค่ะ” เมื่อคำพูดนี้ของเด็กหญิงจบลงหมิงจูก็หันไปมองเด็กตัวน้อยอย่างคาดหวัง แม้ว่าทุกวันนี้นางไม่ต้องอยู่ขัดสนเช่นแต่ก่อนเพราะเงินของยงเผย แต่การหาเงินได้เองนั่นย่อมต้องดีกว่าอยู่แล้ว
อานไท่มองหน้าหลานสาวอย่างตก
