วหัวเราะ “ทำอย่างกับทุกวันนี้พี่ไม่ได้กินเนื้อ”หรานต้าชะงักมือไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มเก้อออกมา “ข้าไม่คิดเลยว่าหมู่บ้านของเราจะโชคดีเช่นนี้ ตั้งแต่มีครอบครัวของน้องหยูกับน้องยงมาพวกเราก็ไม่เคยขาดแคลนเนื้ออีกเลย”สองพี่น้องพูดคุยกันไปมือก็ทำงานกันไม่หยุดจนเวลาผ่านไปเพียงไม่นานก็ได้ไม้แหลมเสียบกุ้งกองขนาดย่อมคะเนดูน่าจะเกินจากปริมาณของกุ้งไปมากโข“ท่านลุงพอแล้วเจ้าคะ” อันอันหลังจากเดินหายไปสักพักนางก็ตกใจกับกองไม้แหลมตรงหน้า“ข้าจะนำไปส่วนหนึ่งก่อนนะเจ้าคะ ที่เหลือก็เก็บเอาไว้วันพรุ่งค่อยไปดักกุ้งมาเพิ่ม” อันอันพูดขึ้นในขณะที่มือเล็กของตนกำไม้แหลมไว้ในมือจำนวนหนึ่งไม้พร้อม กุ้งพร้อม “พี่สาม พี่สี่ พี่มู่ตานมาย่างกุ้งกันเจ้าคะ” เด็กหญิงส่งเสียงเรียกเด็กทั้งสามที่นั่งห่างออกไปไม่ไกล419
“พวกเจ้าต้องระวังฟืนไฟนะ” อานชิงที่ตามมาก่อไฟให้พูดขึ้นอย่างเป็นห่วง“เจ้าก็อยู่ดูเด็ก ๆ ตรงนั้นแหละ ส่วนแม่กับพี่สะใภ้ รวมถึงเมียของเจ้าจะไปสอนพวกเขาตุ๋นปลาสมุนไพร” ลี่หม่านสงเสียงบอกบุตรชายซึ่งฮูหยินผู้เฒ่าครอบครัวหยูกับกวนมามา และนางป๋ายแม่ครัวของจวนหยูก็ตามไปช่วยด้วยเช่นกันด้านหรานต้าหลังจากเหลาไม้สำหรับสานตะกร้าได้พอสมควรชายหนุ่มจึงเกิดนึกอยากมาช่วยเด็ก ๆ ในการย่างกุ้งด้วยเขาจึงได้ลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเมื่อเห็นว่าในมือของน้องชายมีไม้เสียบกุ้งอยู่ในมือเขาจึงได้เดินไปหยิบกุ้งที่เด็กทั้งสี่ทำไว้ขึ้นมาลองย่า
