งไฟดูบ้างใช้เวลาเพียงไม่นานสีเปลือกกุ้งก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มและมีกลิ่นหอมชวนกิน “อันอันมันเปลี่ยนสี” หรานต้าถามเด็กหญิงตัวน้อยเสียงดัง420
“มันสุกแล้วเจ้าค่ะ เอาวางบนจานได้เลย” อันอันหัวเราะน้อย ๆ ในขณะพูด“มันกินได้หรือยัง” หรานต้าถามพลางสูดกลิ่นหอมของมันด้วยความอยากกิน“ท่านพ่อเก็บอาการสักนิดขอรับ ข้าอาย” อานเจิงกระซิบบอกบิดาเสียงเบา“อายอะไรกัน การได้กินของอร่อยถือได้ว่าเป็นผู้มีบุญเจ้าไม่รู้หรือ” หรานต้าแย้งบุตรชายทำให้ผู้คนที่ได้ยินพากันหัวเราะขบขันให้คำกล่าวของเขา“ใช่ ๆ พ่อของเจ้าพูดถูกแล้ว” แม่บ้านส่วนหนึ่งที่เดินออกมาตามกลิ่นหอมกล่าวสนับสนุน‘ข้าอยากเอาหน้ามุดดินเหลือเกิน’ อานเจิงคิดด้วยใบหน้าแดงกํ่ากระนั้นความอายของเด็กชายก็หมดลงเมื่อได้ลิ้มรสกุ้งย่าง โดยเฉพาะส่วนหัวที่น้องสาวบอกว่าอร่อยมากกว่าตรงอื่น421
“พวกท่านมาช่วยกันย่างก่อนเจ้าคะ ข้าให้ลองกินไม่ใช่ปักหลักกินกันจนลืมย่างสักหน่อย” อันอันกล่าวสัพยอกทั้งลุงและพี่ ๆ ของตน“แม่หนูอันกุ้งย่างนี่รสชาติดีมากเลย วันพรุ่งข้าจะให้พ่อของเสี่ยโถวไปดักที่ริมลำธารบ้าง” เสียงของหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นท่ามกลางการสนับสนุนของอีกหลายคน“ดักได้นะเจ้าคะ แต่พวกท่านจะต้องเหลือให้มันเอาไว้แพร่พันธุ์กันด้วยนะ ไม่อย่างนั้นอีกหน่อยพวกท่านจะไม่มีของอร่อยให้กิน” หนิงอันกล่าวแนะนำ พวกเขาก็ตอบรับอย่างเข้าใจต้นยามซวี1314เสียงฝีเท้ามาก็มาหยุดอยู่หน้าลานบ้านขอ
