งอานไท่ หยูเจียงเพิ่งลงจากรถม้าเขาก็ได้กลิ่นหอมชวนกินลอยออกมาจากภายในบ้าน“พ่อบ้านรุ่ย เสี่ยวเฉา พวกเรามีลาภปากเป็นแน่” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับสาวเท้าเดินนำผู้ติดตามทั้งสองเข้าไปด้านในที่ตอนนี้ได้กลับคืนสู่ความสงบ
14 19.00-20.59422
“ท่านพ่อ! ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าคะ” หนิงอันผู้กำลังนั่งปอกเปลือกกุ้งอยู่กับพี่สาม พูดขึ้นเสียงดังอย่างดีใจ“ลูกรักเจ้าทำสิ่งใดอยู่ แล้วมู่ตานไปไหนล่ะ” หยูเจียงเดินเข้าไปหาบุตรสามถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่ามือของนางเปรอะไปด้วยอะไรบางอย่างรวมถึงยังมีคราบดำ ๆ อีกด้วย“ข้าให้นางไปหาตะเกียงเจ้าค่ะ วันนี้ข้าได้ทำกุ้งย่างพวกเราเพิ่งจะย่างกันเสร็จท่านก็กลับมา” บุตรตัวน้อยพูดไปแกะกุ้งในมือไปหยูเจียงพยักหน้ารับ จากนั้นเขาจึงได้เดินไปล้างมือ เพื่อเตรียมกินข้าวร่วมกับคนในครอบครัวเฉกเช่นทุกวันเช้ามืดวันต่อมากิจวัตรของเด็กหญิงตัวน้อยก็ดำเนินไปอย่างเช่นทุกวันจนกระทั่งยามสาย“วันนี้พอแค่นี้” ยงเผยพูดขึ้น อันอันยังไม่ลืมเตือนเขาเรื่องการเข้าป่า “ท่านอาจารย์อย่าลืมเรื่องรังผึ้งนะเจ้าคะ”“ข้าไม่ลืมหรอก แต่เราควรเตรียมตัวให้พร้อม พวกเจ้าเองก็ควรไปเตรียมตะกร้าสะพายหลังด้วยนะ” ยงเผยแนะ423
เมื่อศิษย์ทั้งหกกับหนึ่งอาจารย์เดินขึ้นเขาไปยังโรงงานต้มเกลือก็เห็นว่าชาวบ้านก็ต่างเตรียมตัวมาพร้อมเช่นกัน“เหตุใดพวกท่านถึงต้องโพกหน้าโพกผมกันขนาดนี้ละเจ้าคะ” หนิงอันถามขึ้นอย่างสงสัยระคนใคร่รู้“
