กมาอย่างละเอียดผึ้งตัวน้อยทั้งหลายก็ยอมรับฟังแต่โดยดี ดังนั้นพวกมันจึงบินอยู่นิ่ง ๆ ห่างกลุ่มชาวบ้านที่กำลังปีนต้นไม้425
“หากไปบอกใครคงไม่เชื่อแน่ ว่าพวกเราสามารถเก็บรังผึ้งได้โดยไม่เจ็บตัว” ชาวบ้านชายคนหนึ่งพูดขึ้นในขณะปีนต้นไม้กับเพื่อนที่รออยู่โคนต้นยงเผยเมื่อเห็นว่าชาวบ้านทุกชีวิตปลอดภัยจึงได้เดินมาหาศิษย์ตัวน้อยผู้มีความลับเยอะ“เจ้าคิดจะทำอะไรกับผึ้งพวกนี้” คำถามนี้ทำให้อันอันฉีกยิ้มตอบอย่างไม่ต้องคิด“ข้าจะเลี้ยงผึ้งพวกนี้เจ้าค่ะ” ยงเผยแม้จะคาดเดาจุดประสงค์ของเด็กจอมงกได้แต่ก็ยังไม่วายตกตะลึง“เจ้ามั่นใจว่าทำได้” ชายหนุ่มย้อนถามออกมาอีกอันอันพยักหน้าให้เขาราวลูกเจี๊ยบจิกข้าวสารหงึกหงัก“ทำได้เจ้าค่ะ ข้าจะทำให้บนนี้เป็นแหล่งเลี้ยงผึ้งธรรมชาติรายใหญ่” หากใครได้ฟังอาจจะพูดว่าเด็กน้อยเจ้าโอ้อวดเกินไปหรือไม่ แต่สำหรับยงเผยและชาวบ้านนั้นพวกเขาต่างเชื่อมั่นในตัวเด็กหญิงอย่างหมดใจ426
