กและหนึ่งหมี391
หลังจบคำของเต่าตัวน้อยก็มีนํ้าตกสวรรค์บรรจุอยู่ในชามออกมาสองชาม “ฉงซานมากินนี่จะได้ไม่เจ็บ” อันอันเรียกหมีตัวเท่ากันที่นั่งส่งเสียงร้องนํ้าตาคลอหน่วยครั้นเมื่อได้กลิ่นนํ้าที่มันชื่นชอบเจ้าตัวก็รีบกระโจนสี่ขามาทางชามนํ้าที่สหายวางไว้ทันที อันอันจึงรีบดื่มนํ้าในชามลงไปฉับพลันก็นึกขึ้นได้ “พี่สาวมู่ตาน รีบดื่มนํ้าในถุงหนังที่ข้าให้สิเจ้าคะ”มู่ตานในตอนนี้ได้นั่งอยู่กับที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อผ้ายับย่นใบหน้ามอมแมมไม่แตกต่างจากเด็กอีกสามคนรีบยกนํ้าที่คุณหนูบอกขึ้นมาดื่มและความอัศจรรย์ใจก็บังเกิดขึ้นความเจ็บที่ข้อเท้าเริ่มค่อย ๆ หายไปนางจึงได้ลองลุกขึ้นยืน “ข้าหายแล้วเจ้าค่ะ”มู่ตานจึงได้รีบเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายอย่างดีใจ “โฮ ๆคุณหนูของข้า” มู่ตานร้องไห้เสียงดัง“เจ้าร้องไห้ทำไม ข้าหายเจ็บแล้ว” อันอันถามขึ้นอย่างสงสัย แม้ว่าเจ้าตัวจะหายเจ็บ ทว่ารอยบวมยังคงอยู่เนื่องจากเหล็กในของผึ้งยังไม่ได้เอาออก392
เช่นเดียวกับฉงซานในตอนนี้ก็ได้หายจากอาการบาดเจ็บแล้วเช่นกัน ส่วนผึ้งตัวน้อยผู้มีฤทธิ์มากนะหรือ ตอนนี้พวกมันต่างอยู่ในสภาวะเซื่องซึมท่ามกลางความเงียบจู่ ๆ เสียงของกุยเฮยก็ดังขึ้นในหัวของอันอัน ‘ยินดีด้วยเด็กน้อยต่อไปนี้เจ้าได้มีผึ้งฝูงใหญ่เป็นสหายเพิ่ม’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันหันหลังกลับไปมองฝูงผึ้งทันทีผึ้งมากมายน่าจะเกินร้อยรวมตัวกันเป็นก้อนกลมดังหึ่ง ๆอย่างสงบพร้อมเชื่อ
