ดหรือเจ้า” คำถามนี้ทำให้อันอันอยากจะยกมือตบหน้าผากตนเองยิ่ง ‘ฮือ ๆ ใด ๆ คือพวกท่านไม่รู้จักกุ้งกัน’เด็กหญิงคิดอย่างทดท้อ364
“คือเจ้าตัวแบบนี้ขอรับ…..” อานเจิงได้อธิบายลักษณะของเจ้าตัวที่ว่าออกมาให้ผู้เป็นย่าฟังอย่างละเอียดแทนผู้เป็นน้องเมื่อลี่หม่านได้ฟังใบหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยนเป็นตกใจ “หลานสาว ย่าไม่รู้ว่ามันกินได้ ดังนั้นย่าก็เลยทิ้งมันลงลำธารไปแล้ว” หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างรู้สึกผิด“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โชคดีที่มันได้กลับคืนลงนํ้า ข้ายังสามารถไปจับมันมาได้อีก ดีที่มันยังไม่ตาย” หนิงอันแม้จะรู้สึกเสียดาย ทว่าก็โล่งอกไปพร้อมกันกล่าวปลอบผู้สูงวัยกว่า“เจ้าไม่เสียใจจริง ๆ นะ” ลี่หม่านยังคงเป็นห่วงความรู้สึกของหลานสาวถามยํ้า หนิงอันจึงพยักหน้าราวไก่จิกข้าวสารพร้อมกับส่งยิ้มกว้างยืนยัน เมื่อมั่นใจว่าเด็กตัวน้อยสบายดีจริง ๆ นางก็โล่งใจ
เวลาเดียวกันนั้นหยูเจียงผู้เพิ่งจะเดินเข้ามาภายในลานบ้านก็กล่าวทักคนทั้งสาม “อาสะใภ้ เด็ก ๆ” หนิงอันหันไปตามเสียง ก็รีบวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อทันทีพร้อมกับอ้าแขนของตนออก
“ท่านพ่อ ยินดีต้อนรับกลับเจ้าคะ” อันอันซุกหน้าฝังตัวลงในอ้อมกอดของบิดากล่าวพร้อมรอยยิ้ม365
“ถึงเจ้าจะอ้อนพ่ออย่างไร การลงโทษก็ไม่ได้รับการละเว้นหรอกนะ” หยูเจียงยกนิ้วบีบจมูกเล็กของบุตรสาวที่ทำหน้ามุ่ยหลังจากได้ยินคำพูดกึ่งหยอกล้อของตน
“ข้าหาได้หวังประโยชน์จากท่านไม่ ข้าเพียงแต่คิดถึงท่านเท่า
