นั้นเอง ว่าแต่วันนี้เป็นวันที่ดีหรือไม่เจ้าคะ” เด็กหญิงกล่าวอย่างน้อยเนื้อตํ่าใจพร้อมกับถามขึ้นมา
“พ่อขอโทษที่เข้าใจเจตนาเจ้าผิด อย่าทำหน้าเยี่ยงนี้เลยเดี๋ยวไม่งามนะฮ่า ๆ” หยูเจียงกล่าวในขณะอุ้มเด็กหญิงเดินมารวมตัวกับคนในครอบครัวที่พากันออกมารอตน เมื่อเห็นใบหน้างองํ้าของคนตัวเล็ก
“เสี่ยวเจียง ลูกเจียง ท่านพี่ น้องชายเป็นอย่างไรบ้าง”คำถามของคนในครอบครัวทำให้ชายหนุ่มร่างผอมผู้กำลังอุ้มบุตรสาวอยู่ถึงกับผงะไปเล็กน้อย แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าแห่งความเป็นห่วงกังวลของคนที่บ้าน
หยูเจียงก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ “ผ่านไปด้วยดีขอรับ พวกเราไปกินข้าวกันก่อนดีหรือไม่ จากนั้นข้าจะเล่าให้พวกท่านฟัง”366
“ดี ๆ ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ” ผู้เป็นแม่กล่าวเห็นพ้องเนื่องจากเบาใจลงเมื่อเห็นใบหน้าผู้เป็นบุตร
ภายในห้องโถงหลังมื้ออาหารคํ่า หยูเจียงกวาดตามองคนในครอบครัวด้วยรอยยิ้มบางก่อนที่เขาจะเอ่ยเข้าเรื่องที่ได้ไปทำในวันนี้ออกมาอย่างเรียบเรื่อย“วันนี้หลังจากข้ารายงานตัวเข้ารับตำแหน่งหน้าที่ปรึกษาของเจ้าเมืองแล้ว ก็ได้เดินขี่ม้าออกตรวจแหล่งนํ้ารอบเมืองปัญหาของที่นั่นก็ไม่ต่างจากหมู่บ้านของเราเท่าไหร่นักขอรับเพราะมีวัชพืชกีดขวางไม่น้อยทีเดียว เพียงแต่ตัวลำคลองมีความลึกและกว้างมากกว่าในหมู่บ้านจึงทำให้ยังพอมีนํ้าให้ได้ใช้ทว่าก็ไม่ได้มีมากมายนัก หากไม่แก้ไขข้าคาดว่านํ้าอาจจะมีไม่เพียงพอจนถึงเดือน ส่วนเรื่องอื่น
