จ้าให้มันกินนํ้า มันก็ไม่ดุแล้วรีบเข้าเถอะ เจ้าไม่ได้ยินเสียงของท่านพ่อ อาจารย์และปู่ของเจ้าหรือ’ กุยเฮยกล่าวเร่งอย่างเหนื่อยใจเด็กหญิงรีบทำตามที่สหายตัวเล็กแนะนำอย่างรวดเร็วเมื่อตุ๊กตาหมีน้อยผู้กำลังอ้าปากอยู่ได้กลิ่นหอมชวนกิน เจ้าตัวก็ทำจมูกฟุดฟิดไปมาจากนั้นเหตุการณ์เหมือนแม่หมีก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง อันอันจึงได้กล้าก้าวเท้าเดินเข้าไปหามันทั้งสองตัว343
“น้องเล็ก” อานเจิงส่งเสียงเรียกออกไปอย่างหวาดหวั่นเช่นเดียวกับยงฮ่าวที่กำลังผ่อนลมหายใจของตนออกหลังจากกลั้นมานานอย่างลืมตนอันอันหันหลังกลับไปส่งยิ้มให้พี่ชายทั้งสอง แต่แล้วเธอก็เห็นใบหน้าอันซีดขาวตกใจของพวกเขาด้วยความไม่เข้าใจหมับ! อันอันได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของลูกหมีตัวหนึ่งอย่างกะทันหัน เมื่อเจ้าตัวหันหน้ากลับมามองใบหน้าเล็กก็เกือบจะชนเข้ากับจมูกดำของสิ่งมีชีวิตหน้าขนตัวน้อย ลมหายใจของมันเป่ารดบนหน้าของเธอ‘กุยเฮยบังคับให้พวกมันไปอาบนํ้าแปรงฟันได้ไหม’ อันอันสื่อสารกับเพื่อนคู่หูในขณะเดียวกันก็ยู่หน้าด้วยความไม่ชอบใจ ‘ก็ได้หรอกนะถ้ามันยินยอม’ กุยเฮยตอบอย่างขอไปที พร้อมกับเริ่มดมตัวเองว่ามันมีกลิ่นเหม็นบ้างหรือเปล่าอย่างระแวง344
หากอันอันเห็นการกระทำของเจ้าตัวเล็กนี้ อันอันคงต้องหัวเราะงอหงายเป็นแน่ ในขณะที่อันอันกำลังอยู่ในอ้อมแขนของหมีที่น่าจะเป็นน้องของอีกตัวที่นั่งมองอย่างเฉยเมยเสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นด้วยความหวาดกลัว “ละ..ลู
