ยเฮยแนะ341
อันอันพยายามรวบรวมสติให้กลับคืน รีบวางชามนํ้าลงตามที่คู่หูบอกอย่างรวดเร็วกลิ่นหอมของนํ้าในชามเหมือนจะกวักเรียกเจ้าหมีใหญ่เบื้องหน้าคล้ายเชิญชวน
เจ้าหมีตัวนั้นรีบพุ่งตัวเข้าไปเลียนํ้าในชามใบเล็กกว่าปากของตนอย่างตะกละตะกลาม เสียงเลียนํ้าของมันทำให้เด็กทั้งสามพากันมองไปยังต้นเสียงด้วยความอึ้ง“มันอดนํ้ามาจากไหน” ยงฮ่าวพูดขึ้นเป็นคนแรกท่ามกลางความเงียบ คำพูดของเขาทำให้พี่และน้องพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลืมตัวหลังจากหมียักษ์เลียนํ้าจนหมดถ้วย มันก็นั่งเอาก้นอันใหญ่โตแปะลงกับพื้นสีหน้าแสดงความพอใจ‘มันเชื่องแล้ว และทุกวันเจ้าอย่าลืมเอานํ้าให้มันกินล่ะส่วนเรื่องอาหารเจ้าตัวนี้มันหากินเองได้หรือเจ้าจะปรุงให้มันกินก็ได้เหมือนกัน แต่ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้าอีกเรื่อง’ กุยเฮยพูดพร้อมกับเว้นช่วงไปอีกเล็กน้อย‘อะ…’ อันอันยังไม่ทันถามขึ้นจนจบเด็กหญิงก็ต้องอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้าง342
เมื่อมองเห็นลูกหมีขนาดเท่าตัวเองพากันเดินเตาะแตะออกมาจากในถํ้าสองตัว “อ๊าย! น่ารักฝุด ๆ” เด็กหญิงได้หลงลืมความกลัวต่อแม่ของมันไปจนหมดสิ้นอันอันรีบวิ่งเข้าไปหาลูกหมีทั้งสองที่กำลังจ้องมาทางนางด้วยสายตาแห่งความไร้เดียงสา ทว่าขึ้นชื่อว่าเป็นลูกของสัตว์ร้ายจะไร้พิษสงได้อย่างไรเมื่อเจ้าตัวเล็กอ้าปากกว้างทำให้เห็นเขี้ยวแวววับสะท้อนแสง อันอันจึงรีบหยุดเท้าของตัวเองลงทันควัน ‘ฮือ ๆ กุยเฮยน้องหมีอย่างดุ’ เด็กหญิงทำหน้าสยดสยอง‘เ
