ั้นต่างมองดูด้วยใบหน้าแช่มชื่น “พระจันทร์วันนี้งามเหลือเกิน นี่คงเป็นสัญญาณมงคลแห่งการเริ่มชีวิตใหม่ของพวกเรา” เมื่อมีหนึ่งคนพูดถึงคนต่อ ๆ ไปก็พูดตาม
‘กุยเฮยพระจันทร์ทรงกลดเป็นฝีมือเจ้าหรือไม่’ อันอันรีบสื่อสารกับเต่าตัวน้อยที่นอนแปะอยู่บนหัว
‘ใช่แล้วล่ะ ข้าทำดีหรือไม่’ เต่าตัวน้อยผงกหัวขึ้นลงดวงตาเปล่งประกายอย่างคาดหวังในคำชมของสหายคู่พันธะ
‘เจ้าทำดีมาก ไม่เพียงแต่เรื่องนี้นะ ข้าขอขอบคุณในสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมาด้วย หากไม่มีเจ้าข้าคิดว่าเรื่องดี ๆ แบบนี้คงไม่อาจเกิดขึ้นได้’ ถ้อยคำอันจริงใจของเด็กหญิงทำให้กุยเฮยรู้สึกพอใจไม่น้อยทีเดียว
เช้าวันต่อมาพระอาทิตย์ยังไม้พ้นขอบฟ้าหนิงอันก็ลืมตาตื่น ก่อนจะรีบแต่งกายเป็นชุดรัดกุมเพื่อสำหรับฝึกวรยุทธ330
เมื่อนางโผล่หน้าออกมาเจ้าตัวก็เห็นยงเผยรวมถึงศิษย์พี่มายืนออกันอยู่หน้าลานบ้านจึงได้ถามออกไปอย่างสงสัย “ท่านอาจารย์มาตามข้ากับพี่สามหรือเจ้าคะ แต่นี่มันยังไม่ถึงเวลาเลย”
“ข้าไม่ได้มาตามเพียงแต่มาขอกำลังจากท่านอาไท่” ยงเผยกล่าวเสียงเรียบ “ท่านอย่าบอกว่าเจอสัตว์ร้ายบนภูเขานะเจ้าคะ” คำกล่าวของเจ้าตัวเล็กทำให้เกิดความเงียบขึ้นรวมถึงได้เรียกสายตาอันตื่นตะลึงมองมายังนางอีกด้วย
“น้องเล็กข้าว่าเจ้าไปเปิดสำนักหมอดูเถอะ หากจะทายแม่นขนาดนี้” จือฉีพูดติดตลกแต่ทว่าใบหน้าเล็กของอันอันกลับซีดขาว
“ข้าไม่คิดว่าจะจริง ไม่ได้การแล้วมันเป็นตัวอะไรหรือเจ้าคะ หากไ
