ม “ท่านพ่อข้าจะได้เรียนหนังสือแล้ว”เด็กชายวัยสิบเอ็ดปีคนหนึ่งพูดกับพ่อนํ้าตาไหลเป็นทาง
แต่แล้วก็มีนํ้าเสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยไม่เกินสิบสองปีคนหนึ่งได้ตะโกนถามหนิงอันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “น้องสาวอันไม่ทราบว่าสำนักศึกษาที่ว่าสตรีเรียนได้หรือไม่”
คำถามนี้ทำให้เหล่าแม่บ้านและเด็กหญิง รวมถึงหญิงสาวยังไม่ออกเรือนอีกหลายคนมองไปยังอันอันดวงตาทอประกายแห่งความคาดหวัง328
“ได้อย่างแน่นอน ข้าอันอันจะทำให้พวกท่านที่เป็นหญิงไม่ด้อยค่าไปกว่าบุรุษ ในอนาคตเรื่องคิดว่าชายทำได้ หญิงก็ทำได้ไม่แพ้กัน” คำพูดของเธอหาได้กล่าวเกินจริง “เด็กน้อยเจ้าช่างห้าวหาญยิ่ง” กุยเฮยกล่าวชมสหายจากใจ
“ขอบคุณนะน้องสาวเจ้าเปรียบเหมือนเทพธิดาเดินดินโดยแท้” เด็กหญิงคนนั้นกล่าวออกมาทั้งนํ้าตาด้วยความดีใจก่อนจะหันหน้าไปหามารดาที่ส่งยิ้มให้กับตน “ท่านแม่ต่อไปนี้พวกเราจะไม่ลำบากกันแล้ว”
เด็กคนนี้อยู่กับมารดาม่ายเพียงสองคน เนื่องจากผู้เป็นพ่ออันเป็นกำลังหลักนั้นได้ตกตายจากการถูกหมีฆ่าเมื่อนานมาแล้ว
“ลูกรักแม่ภูมิใจในตัวเจ้าเหลือเกิน” หยวนฟานโอบกอดบุตรีแน่นด้วยความรัก กล่าวอย่างอ่อนโยน
“ย่าเองก็ภูมิใจในตัวเจ้าที่คิดทำเพื่อผู้อื่น” หญิงชรายกมืออันเต็มไปด้วยริ้วรอยลูบหัวของเด็กหญิงด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดู329
หลังจากที่ชาวบ้านทั้งสามสิบกว่าหลังครัวเรือนลงชื่อกันเรียบร้อยทุกคนก็เห็นพระจันทร์ที่แปลกตาและดูสวยงามกว่าทุกคืน พวกเขาเหล่าน
