อย่างกังวล
“แล้วโรงงานจะสร้างที่ไหนอย่างนั้นหรือ ข้าเกรงว่าหากเข้าในป่าลึกมากเกินไปก็อาจจะทำอันตรายให้กับพวกเราได้”คำถามนี้ทำให้ทุกคนมองไปยังอานไท่อย่างพร้อมเพรียง
“เรื่องนี้ท่านลุง ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทั้งหลายไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ข้าหนิงอันจะเป็นผู้ไปเสาะหาสถานที่ปลอดภัยให้พวกท่านเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าต้องการจากพวกท่านก็คือต้องการให้ทุกคนลงนามในกระดาษแผ่นนี้ว่าจะปิดเรื่องเกลือเป็นความลับ ไม่ใช่ข้าไม่ไว้พวกท่าน เพียงแต่การลงลายลักษณ์อักษรเอาไว้ย่อมเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ของตนให้แก่เจ้าเมืองได้เห็นมากขึ้น” คำพูดของอันอันตัวน้อยไม่ได้ทำให้ชาวบ้านรู้สึกผิดหวังตามที่เจ้าตัวคิดเนื่องจากพวกเขาแต่ละคนเข้าใจในความร้ายแรงของเรื่องนี้ดี รวมทั้งยังตระหนักดีอีกด้วยว่าหากมีผู้อื่นล่วงรู้พวกเขาย่อมจะต้องเป็นฝ่ายเสียประโยชน์327
“ได้สิแม่หนูน้อย พวกเรายินดีทำตามที่เจ้าว่า เพียงแต่ขอเป็นการประทับนิ้วมือแทนหรือไม่ เนื่องจากพวกเราเป็นเพียงคนยากจนหนังสือไม่ได้รํ่าเรียน” คำพูดอันแสดงถึงความอดสูเช่นนี้ยิ่งทำให้ชาวบ้านคนอื่นรวมถึงลูกหลานที่อยู่ในวัยสิบเอ็ดสิบสองปีมีหน้าเศร้าไม่แพ้กัน
“ได้เจ้าค่ะ ส่วนอีกเรื่องที่ข้าจะประกาศก็คือพวกท่านรออีกไม่นานข้าคนนี้ขอรับประกันว่าหลังสำนักศึกษาชุนไหลเปิดทำการ พวกท่านจะเป็นนักเรียนกลุ่มแรก”
คำกล่าวนี้ได้ทำให้ชาวบ้านไหลชุนที่มีเพียงสามสิบกว่าหลังคาเรือนถึงกับนํ้าตาซึ
