ถามเขาสีหน้าแสดงความแปลกใจ
“ข้าละทิ้งแซ่ของคนเหล่านั้นตั้งแต่บิดามารดาลาโลกไปนานแล้ว เจ้าก็รู้ ดังนั้นไม่มีเหตุผลให้กลับไปอีกอย่างในตอนนี้ข้ามีเจ้าเป็นน้องและยังมีน้องตัวเล็กชายหญิงอีกตั้งสาม ชีวิตนี้ก็เพียงพอแล้ว” จือฉีบอกความในใจของเขาให้สหายวัยเยาว์ที่เติบโตมาด้วยกันรู้
“ข้าเห็นด้วย โชคดีเหลือเกินที่ติดตามอาจารย์และได้มาเจอน้องเล็ก ไม่อย่างนั้นพวกเราก็คงยังไม่มีจุดหมายเป็นแน่” มู่เทายกยิ้มกล่าวอย่างเห็นพ้องกับสหายพ่วงด้วยตำแหน่งพี่ใหญ่285
ทางด้านหนิงอัน ในตอนนี้เด็กน้อยทั้งสามกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ภายในบ้านของอานไท่ต่อหน้าบิดามารดา ปู่ย่าของตนทั้งหมด
“พูด ข้าขอความจริงนะศิษย์รัก” นํ้าเสียงของยงเผยช่างเฉียบขาดเป็นอย่างยิ่งทำให้อันอันลอบมองใบหน้าของบิดามารดาอย่างระมัดระวัง
“พูดออกมาเถอะเจ้า ขึ้นชื่อว่าอาจารย์ก็เปรียบประดุจบิดาของเจ้าแล้วกึ่งหนึ่ง” หยูเจียงกล่าวกับลูกน้อยเสียงอ่อน
“วันนี้ที่ข้าตัดสินใจชวนพี่ทั้งสี่เข้าเมือง เป็นเพราะข้าอยากไปสำรวจตลาดดูว่าเราจะหาหนทางไหนขายเกลือได้บ้างแต่ก็เหมือนเป็นโชคช่วย เนื่องจากว่าข้าได้พบกับสหายของท่านพ่อหน้าโรงหมอเข้าพอดีคนผู้นี้มีชื่อว่าหานกวงฮุย ท่านรู้จักหรือไม่” หนิงอันข้ามเรื่องที่ตนขายสมุนไพร สาเหตุเป็นเพราะนางกลัวพวกเขาจะเป็นล้มลมพับโดยเฉพาะท่านแม่ ท่านย่า และท่านป้า286
“เจ้าเจอพี่ฮุยอย่างนั้นเหรอ ว่าแต่เจ้ารู้จักเขาได้เยี
