กลับโลก
ในตอนนั้นเองเสียงกระแอ่มก็ได้ดังออกมา
จางมัลดงกำลังยืนมองอยู่ไกลๆที่หน้าประตู
“ดูเหมือนตอนนี้จะเงียบลงไปมากแล้วนะ… ฉันเข้าไปได้ไหม?”
“อ่า ค่ะ ได้ค่ะ!”
ซอยูฮุยได้รีบผละออกจากซอลจีฮู และรีบหลบออกไปเหมือนกับภรรยาที่ถูกพ่อตาจับได้
เทเรซ่ากับโชฮงที่รู้สึกค่อนข้างจะพอใจก็ยังออกไปเช่นกัน
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
จางมัลดงได้นั่งลง และถอดเสื้อคลุมออกมา
ซอลจีฮูได้ยิ้มทักทายขึ้น
“ผมดีใจที่อาจารย์มานะครับ”
“ฉันก็ด้วย นายรู้ไหมว่ากว่าจะเข้ามาได้มันยากขนาดไหน”
เมื่อจางมัลดงได้บ่นเบาๆ ซอลจีฮูก็รู้สึกเห็นด้วยกับเขา
“จริงด้วย พวกเขากรูกันเข้ามาในตอนที่อาจารย์ดึงเข็มออกนี่นา”
“แล้วร่างกายนายเป็นยังไงบ้างล่ะ?”
“ก็ไม่เป็นไรมากครับ ระดับร่างกายของผมลดลงไป แต่ว่ามันบอกเอาไว้ว่าแค่ชั่วคราว แล้วก็จะฟื้นคืนกลับมาหลังจากหายดีแล้ว”
“ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ”
ท่าทีการพูดของจางมัลดงค่อนข้างจะห้วนๆ แต่ว่าเมื่อนึกถึงสิ่งที่โชฮงพูดกับตัวเองในตอนที่เขาหมดสติอยู่ ซอลจีฮูก็ยิ้มออกมา
หลังจากเงียบอยู่สักพัก จางมัลดงก็พูดขึ้น
“ฉันมั่นใจ่ว่าตอนนี้นายคงเบื่อจะฟังแล้ว… แต่ว่าทำได้ดีมาก ชัยชนะที่หุบเขาอาร์เดนเป็นความสำเร็จที่ควรค่าจะยกย่องให้เป็นตำนานเลย นายทำได้เยี่ยมมาก”
“ฮ่าฮ่า ตำนานหรอครับ? ชมผมเกินไปแล้ว”
“ฉันพูดจริงๆ นับตั้งแต่เจ็ดกองทัพถูกสร้างขึ้นก็ไม่เคยมีความสำเร็จแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อนเลย หากว่านี่ไม่นับเป
