มีพลังกลืนกินก็ยังยากเติมคืน
แต่ละกระบี่ของโอวหยางจั๋วรื่อแผลงฤทธิ์ร้ายกาจ นอกจากนั้นยังมีวรยุทธ์เซียนมากมายแฝงประสาน
เจียงผิงอันมิอาจสู้ตรง ๆ ด้วยได้เลย เขากลืนโอสถฟื้นพลังวิญญาณไปหนึ่งกำ ก่อนจะกล่าวกับโอวหยางจั๋วรื่อเสียงเย็น “ยามนี้จะไปยังไม่สาย อย่าบังคับข้า”
“ฮ่า ๆ ขู่เซียนผู้นี้หรือ? สมองมีปัญหาหรือไร? ข้าบังคับเจ้าแล้วเจ้าทำอะไรได้? จะระเบิดศาสตราเซียนหรือ? เปล่าประโยชน์น่า”
โอวหยางจั๋วรื่อดูแคลนเหยียดหยาม เจ้าเด็กนี่ดีแต่ปากแท้ เห็นได้ชัดว่ากำลังกลัว
การโจมตีดุเดือดเช่นนี้ ภายในสามวัน พลังในกายเจียงผิงอันก็จะสูญสิ้นเพราะหักโหมใช้ศาสตราเซียน และนั่นจะเป็นเวลาตายของเขา!
เจียงผิงอันกล่าวกับอีกฝ่ายเสียงเยือก “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าหวังคงพรสวรรค์ไว้”
เขาใช้พลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายใช้วิชาลับพลังวิญญาณ ‘เวียนกำเนิด’ ชายชราผู้หนึ่งปรากฏขึ้นไกล ๆ
เจียงผิงอันโยนโลหิตหยดหนึ่งให้ชายชรา
โลหิตหยดนี้ เจียงผิงอันได้มายามลอบโจมตีโอวหยางจั๋วรื่อก่อนหน้านี้
และชายชราผู้ ‘เวียนกำเนิด’ นี้ก็คือมือสังหารผู้หนึ่งที่เคยมาลอบสังหารเขา มีวิชาลับพิเศษที่สามารถแผลงฤทธิ์ผลกรรมริบพรสวรรค์ของผู้อื่นได้
ข้อเสียก็แค่วิชาต้องห้ามนี้สูบอายุขัยมหาศาล
เจียงผิงอันเคยใช้มันเพียงหนในสมรภูมิศักดิ์สิทธิ์ของสำนักศึกษาชางจือ ใช้มันกับ ‘เวิ่นชางเทียน’ บุคคลอันดับหนึ่งในขั้นต้นระดับเขตแดน
ยามนี้ เจียงผิงอันไม่เหลือทา
