าสสุดท้ายกับเจ้า ปล่อยเซียนผู้นี้ไป หาไม่ เซียนผู้นี้จะลากเจ้าให้ตายตกไปด้วยกัน!”
เซี่ยเปิ่นจวินแผดเสียงสุดคอ ร่างเขาไม่เหลือปราณเซียนมากนัก
เขาไม่อยากตาย ไม่อยากเสียสถานะปัจจุบันไป เขาผ่านความลำบากมากมายกว่าจะได้เป็นเซียน ไม่อยากดับสูญลงที่นี่
ใบหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ เหวี่ยงหมัดสีเลือดจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วของเขาเพิ่มสูงขึ้นทุกขณะ ไวเสียจนเซี่ยเปิ่นจวินตามจังหวะของเขาไม่ทันแล้ว
“เด็กเวรนี่! หากไม่ปล่อยเซียนผู้นี้ไป เราก็ตายด้วยกันเสีย!”
เซี่ยเปิ่นจวินกัดฟันผลาญชีวิต เปลี่ยนชีพตนสู่พลัง เพลิงเต๋าเซียนแผดผลาญคลับคล้ายจะระเหยทะเลโลหิตหมดสิ้น
ศึกอันดุเดือดนี้คล้ายไร้จุดจบ ท้องนภาถล่มร่วง ค่ายกลเซียนที่เจียงผิงอันวางไว้ก็ระเบิดสิ้นฤทธิ์
เซี่ยเปิ่นจวินคิดจะหนี แต่เจียงผิงอันสกัดขวางสุดกำลัง
หากที่นี่มิใช่แดนยมโลก เซี่ยเปิ่นจวินก็คงดูดซับปราณฟ้าดินยื้อการต่อสู้ต่อไปได้ แต่ที่นี่มีปราณไม่มากนัก พลังที่เขาใช้ก็ถูกเจียงผิงอันดูดกลืนไปแล้วด้วย
เมื่อการต่อสู้ดำเนินต่อ เซี่ยเปิ่นจวินผู้ผลาญชีวิตตัวเองก็ยิ่งเฒ่าชรา ร่างเหี่ยวเฉาโรยแรง เส้นผมและหนวดเคราหงอกขาว ผิวกายยับย่น
เซียนนั้นอายุขัยยืนยง แต่ต้องใช้ปราณมหาศาล ทว่ายามนี้ปราณของเขากำลังถดถอยลงเรื่อย ๆ
“ฮ่า ๆ”
ทันใดนั้น เซี่ยเปิ่นจวินก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในน ้าเสียงเจือด้วยความเศร้าหมองอ้างว้าง “มิคิดเลยว่าตรากตรำทั้งชีวิต จะมาม
