ีจุดจบเช่นนี้”
“หากจะโทษสิ่งใด ก็โทษตัวเจ้าเถิดที่ออกนอกเส้นทาง จะใช้ข้ามาหลอมอาวุธ”
“ออกนอกเส้นทาง? ออกนอกเส้นทางอะไร? ข้าก็แค่นำเจ้ามาหลอมอาวุธคนเดียวเอง แล้วพวกเซียนที่กลืนชีวิตทั้งภพภูมิเพื่อเอาตัวรอดเล่านับเป็นอะไร? มิใช่พวกเขาถูกสรรพชีวิตยกย่องสรรเสริญหรือ โลกหล้าไร้ทางใดผิด มีก็แต่ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นไพร่เท่านั้นแหละ”
“เรื่องพวกนั้นมิเกี่ยวกับข้า พวกเขาแค่ไม่ยุ่งกับข้า ยุ่งกับข้ายามใด ก็ตายยามนั้นเหมือนกัน”
เจียงผิงอันเหวี่ยงหมัดเข้าใส่เซี่ยเปิ่นจวิน ลิดรอนพลังของคู่ต่อสู้
เซี่ยเปิ่นจวินหัวเราะอย่างสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็หยุดขัดขืนแล้วปล่อยหมัดของเจียงผิงอันชกเข้ามา
เปรี้ยง!
พลังอันแข็งแกร่งฟาดเขากระเด็นไปทันที ร่างของเขากระเด็นหัวทิ่มด้วยความเร็วสูง
ทว่า เซี่ยเปิ่นจวินซึ่งรอความตายจู่ ๆ ก็ผลาญชีวิตส่วนใหญ่ของตนในพริบตา พุ่งทะยานด้วยความเร็วสุดขั้วทะลวงมิติ เร่งรุดสู่ผาที่เขาหลอมธนูมิคสัญญีอยู่ก่อนหน้านี้
ใต้ผามีเพลิงยมโลกอยู่
นี่เป็นอำนาจกฎเกณฑ์อีกหนึ่งประเภท เปี่ยมด้วยพลังชั่วร้ายแต่แข็งแกร่งยิ่ง เซียนมากมายปรารถนาพลังนี้ พยายามดูดซับมัน และสุดท้ายก็ตกต ่าสู่วิถีชั่วร้าย กลายเป็นมารร้ายที่ขับเคลื่อนโดยความปรารถนา สังหารคนมากมาย
เซี่ยเปิ่นจวินยามนี้มิสนใจว่าตนจะเป็นมารร้ายหรือไม่ หากเขาตาย ก็เท่ากับไม่เหลืออะไรแล้ว
หากเป็นมารร้ายแล้วรอดชีวิต เป็นมารร้ายแล้วอย่างไร?
เจียงผิงอ
