้มิใช่คนที่ใครจะตั้งคำถามได้ พ่ายประลองแล้วเช่นไร? ต่อให้เขาเสียร้านนี้ไปทั้งร้าน ปรมาจารย์เซียนผู้นี้ก็เต็มใจ”
โจวหยวนตะลึงนิ่ง เจ้าเฒ่านี่ธาตุไฟแตกระหว่างฝึกฝนหรือ?หรือผู้ใดชิงร่างไปแล้ว? ไฉนจึงพูดอะไรไม่สมเป็นตัวเองเช่นนี้ออกมา?
ทว่าไม่นาน เขาก็เข้าใจ
เมื่อศีรษะของเขาถูกเตะออกมานอกร้าน เขาก็ได้ยินบทสนทนาของผู้คนใกล้เคียง
“เหลือเชื่อยิ่งนัก นักหลอมอาวุธอัจฉริยะหม่าคั่วพ่ายแล้ว”
“นั่นสิ ข้าก็คิดไม่ถึงว่าศิษย์ของสำนักร้อยศาสตราจะทรงพลังถึงกับสร้างสมบัติลับได้ในขั้นกลางระดับเขตแดน!”
“ข้าอยากให้นักหลอมอาวุธชื่อปัวซือคนนั้นมาเสริมพลังอาวุธวิเศษข้าจัง อาวุธวิเศษของข้าอยู่กับข้ามาหลายปีแล้ว ยามนี้ตามขอบเขตข้าไม่ทัน แต่ข้าไม่อยากเปลี่ยนเลย”
ได้ยินวาทะเหล่านี้ โจวหยวนก็เบิกตากว้าง
หม่าคั่วถึงกับพ่าย!
มิน่าเล่า เจ้าเฒ่าเซี่ยเปิ่นจวินถึงไล่เขาออกเพื่อปัวซือ
ต่อให้เป็นยอดอัจฉริยะนักหลอมอาวุธในสำนักร้อยศาสตรา ก็ยังมีน้อยนักในขอบเขตนี้ที่จะเอาชนะหม่าคั่วได้
ปัวซือผู้นี้เป็นใครกันแน่?
ในร้าน เซี่ยเปิ่นจวินพาเจียงผิงอันขึ้นชั้นบน ตบบ่าเจียงผิงอันด้วยสีหน้าใจดี
“ศิษย์ข้า ภายหน้าในร้านของอาจารย์ ผู้ใดกล้าผยองกระด้างกระเดื่อง เจ้าใช้กระบี่เซียนที่อาจารย์ให้ไว้ประหารได้เลยนะ”
เจียงผิงอันสงสัยว่าเจ้าเฒ่านี่น่าจะเห็นฝีมือเขายามปราชันหม่าคั่ว ถึงมีท่าทีใจดีเพียงนี้
เซี่ยเปิ่นจวินจ้องตาเจียงผิงอันตรง ๆ
