จียงผิงอันพลันเหวี่ยงกระบี่ ตะโกนใส่พื้นที่ว่างทางขวา “ไสหัวไป! หากกล้าเข้ามา เราจะตายด้วยกัน!”
“มีฝีมือนี่ หาข้าเจอด้วย”
ในที่ว่างทางขวามือ ผู้ฝึกตนปิดหน้าในชุดดำผู้หนึ่งปรากฏขึ้น
เขาเชี่ยวชาญการลอบสังหาร ระดับการพรางตัวสูงส่งยิ่ง ผู้ฝึกตนมากมายในขอบเขตเดียวกันยังอาจตรวจหาเขาไม่เจอ แต่เจ้าเด็กนี่ทำได้
คนทั้งแปดไม่กล้าขยับ เหตุที่มิเข้าไปฆ่าเจียงผิงอันตรง ๆ ก็เพราะกระบี่เซียนในมือเขา
นอกจากเสริมพลังต่อสู้ของอีกฝ่ายแล้ว กระบี่เซียนนี้จึงจะดึงหุ่นเชิดระดับเซียนมาด้วย
ในโลกใบน้อยแห่งนี้ ขอเพียงใช้อาวุธวิเศษเกินระดับสมบัติลับหุ่นเชิดระดับเซียนจะมาหา
หากถูกหุ่นเชิดระดับเซียนเล่นงาน ไม่มีไพ่ตายก็ตายเอง
“ข้าเกลียดการถูกขู่ที่สุด อย่างเจ้าควรค่าขู่เราด้วยหรือ คิดว่าเราไม่มีทางจัดการเจ้าเลยหรือไร?”
ในหมู่คนทั้งแปด ผู้ฝึกตนหญิงในชุดกระโปรงสีเหลืองนางหนึ่งแค่นยิ้ม ตะโกนออกไปข้างนอก “ผู้ฝึกตนขั้นกลางระดับเขตแดนมี
ศาสตราเซียนกับตัว เขาเปิดค่ายกลเองได้ เขาเป็นผู้ใช้ค่ายกล! หากจับเขาได้ คลังอื่น ๆ ก็เปิดได้แล้ว!”
สีหน้าของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยนรุนแรง
ผู้บริสุทธิ์ไร้ความผิด แต่ผิดที่ครองสมบัติ เขามีศาสตราเซียนในขอบเขตเช่นนี้ ในสายตาคนเหล่านี้ เขาก็ไม่ต่างจากแการอถูกเชือด
เรื่องสำคัญที่สุดคือ สตรีผู้นี้บอกว่าเขาเปิดค่ายกลบนคลังได้ คำลวงใจเช่นนี้เย้ายวนยิ่งกว่าศาสตราเซียนอีก
กระทั่งคลังขนาดเล็กที่สุด
