งสิ่ง หันมองไปยังทิศเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง
และเห็นว่าพื้นส่วนที่เจ้าคนปากมากยืนอยู่เมื่อครู่พลันขยับ ถุงเก็บของใบหนึ่งทะลวงพ้นผืนทราย หุ่นเชิดสตรีนางหนึ่งออกมาจากภายใน
ใบหน้างดงามนั้นมิอาจมองเห็นได้ชัดเจน แต่เห็นทรวดทรงอันเด่นล ้าได้ถนัดตา
“ด้วยโอสถเซียนสามต้นนี้ ความเร็วการฟื้นตัวของข้าก็จะเร็วขึ้นสมเป็นเจ้าหนูที่ถูกอำนาจผลกรรมคัดเลือกมาช่วยข้า นำแต่โชคมาให้ข้าแท้ ๆ”
อวิ๋นเหยามองโอสถเซียนทั้งสามตรงหน้าอย่างสุดตื่นเต้น
อันที่จริง เจียงผิงอันมิใช่ผู้ที่ค้นพบว่าโอสถเซียนทั้งสามเกิดจิตวิญญาณ ผู้ค้นพบคืออวิ๋นเหยาต่างหาก
อวิ๋นเหยาขอให้เจียงผิงอันช่วยไล่คนอื่น ๆ ไป นางจะได้เริ่มถอนโอสถเซียนทั้งสามได้ นี่คือสัจธรรมเบื้องหลังการที่เจียงผิงอันบอกคนทั้งหลายว่าโอสถเซียนเกิดจิตวิญญาณแล้ว
ร่างของอวิ๋นเหยาไม่อาจออกมาจากโลงแก้วผลึกได้เพราะจะถูกศัตรูตามเจอ นางจึงหลอมหุ่นเชิดที่เจียงผิงอันรวบรวมไว้ สร้างเป็นหุ่นเชิดตัวใหม่ขึ้นมา
เดิมที นางได้วรยุทธ์เซียนพลังวิญญาณจากในเมืองผี สามารถถอดวิญญาณจากกายเนื้อได้ อวิ๋นเหยาใช้เวลาส่วนหนึ่งปรับแก้วิชาเซียนนี้ ผสานวิญญาณส่วนหนึ่งของนางเข้าไปในหุ่นเชิด
มีหุ่นเชิดนี้อยู่ นางก็จะสามารถเคลื่อนไหวในโลกภายนอกได้อย่างอิสระ
แต่นางสู้กับใครไม่ได้ หากสู้แล้วใช้วิชาลับพิเศษ ตัวตนร้ายกาจบางส่วนก็จะพบว่านางยังมีชีวิต
อวิ๋นเหยายกนิ้วร่ายวาดบนอากาศ อักขระเซียนตัวแล้วตัวเล
