ส่วนหนึ่งอาจเพราะทั้งคู่เคยผ่านช่วงความเป็นตายร่วมกันมาก่อน เคยเป็นหนี้บุญคุณระหว่างกัน มิหนำซ้ำทั้งคู่ยังเคยประกบริมฝีปากของกันและกันมาแล้ว แม้จะเป็นอุบัติเหตุก็ตามที แต่สำหรับทั้งคู่ก็คงไม่มีใครลืมเลือน…
“สองเดือนก่อน... ข้าได้ยินข่าวร้ายเกี่ยวกับเหตุเพลิงไหม้ที่จวนผู้ว่าจินหง ได้ยินว่าไม่มีใครรอดชีวิตออกมาได้แม้แต่คนเดียว ข้าและท่านพ่อบ้านจึงเข้าใจว่าเจ้าเองก็คงจะตายไปแล้วในเหตุการณ์นั้น…” นางเอ่ยทักขึ้น ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่านางติดตามเรื่องของ ซุน อยู่ไม่น้อย
ซุน เผยอยิ้มมุมปากซ้าย ฟันเขี้ยวมีประกาย…
“เป็นห่วงข้าด้วยงั้นหรือ?!”
“!!!!!!!!!” ฝีเท้านางชะงักไปทันที ก่อนจะตวัดสายตาดุร้ายกลับมา
“ระวังคำพูดเจ้าด้วย!! ข้าเพียงแต่กลัวว่าที่ช่วยเหลือเจ้าไปวันนั้น จะเป็นการเสียแรงเปล่า”
เด็กหนุ่ม ผงะเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากหญิงสาว ทำได้เพียงตอบรับด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ
“ข้าเพียงพูดล้อเล่นเท่านั้นเอง… วันนั้นข้าอาศัยช่วงชุลมุนตอนเกิดเพลิงไหม้ หลบหนีออกมาจากจวนได้ แต่เพราะมีคดีติดพันอยู่ ข้าจึงไม่ได้แสดงตัวว่าเป็นผู้เหลือรอดในวันนี้ เลือกที่จะหลบหนีออกจากเขตชุมชนดังกล่าวในทันที…”
