ี่ไว้ ก่อนจะบิดขี้มือหักกระบี่อย่ำงง่ำยดำย
เพียงหนึ่งสะบัดข้อมือ เขำก็ขว้ำงปลำยกระบี่หักย้อนทิศ คมกระบี่อำบกฎท ำลำยล้ำงแทงร่ำงเฉียนเทียนอวี่ในทันที
โดยไม่รอให้เฉียนเทียนอวี่ไหวตัว เจียงผิงอันก็เร่งฤทธิ์อักขระศักดิ์สิทธิ์สำยควำมเร็ว ไหวกำยเข้ำคว้ำคอเฉียนเทียนอวี่ด้วยหนึ่งมือ
แม้เจียงผิงอันจะท ำควำมเข้ำใจอักขระศักดิ์สิทธิ์สำยควำมเร็วได้เพียงนิดหน่อย แต่ก็เพิ่มควำมเร็วของตนได้มหำศำลแล้ว
“จบแล้ว”
เจียงผิงอันกล่ำวเสียงเรียบ เหวี่ยงแขนฟำดตัวเฉียนเทียนอวี่เข้ำกับก ำแพงอำคม
เปรี้ยง!
อวัยวะภำยในของเฉียนเทียนอวี่ฉีกขำด ตัวเขำซึ่งถูกแทงด้วยกระบี่โลหิตทะลักไม่ขำดสำย แต่เขำหำได้สนใจ ร่ำงทรุดคุกเข่ำกับพื้น มือกุมปำกแผล ตำจ้องคนตรงหน้ำอย่ำงไม่อยำกเชื่อ
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้เช่นไร! เจ้ำเห็นกำรเคลื่อนไหวของข้ำในเขตแดนสงัดล ้ำได้อย่ำงไร!”
ตั้งแต่เกิดมำ เฉียนเทียนอวี่ได้พบยอดอัจฉริยะมำกมำย แต่นอกจำกปีศำจร้ำยผิดมนุษย์น้อยคนที่ท ำลำยเขตแดนสงัดล ้ำได้ผู้อื่นล้วนมิอำจขัดขืน
มีเพียงเจียงผิงอันที่เล่นงำนเขำในเขตแดนได้ โดยไม่แม้แต่จะท ำลำยเขตแดนของเขำก่อน!
“สภำวะลืมตัวตน”
สีหน้ำของเหล่ำเซียนเคร่งขรึม สำยตำเปี่ยมควำมประหลำดใจพวกเขำรู้ว่ำเหตุใดเจียงผิงอันจึงลงมือในเขตแดนสงัดล ้ำได้
สภำวะลืมตัวตน หนึ่งสภำวะที่ผู้คนมำกมำยเข้ำถึงได้ยำมต่อสู้แต่น้อยนักจะควบคุมสภำวะลืมตัวตนได้ตำมชอบใจ
ในสถำนกำรณ์ของเจียงผิงอัน
