อย ๆ ด้วย
“เป็นวิชาที่ร้ายกาจ”
เจียงผิงอันพินิจอักขระรอบกายตนอย่างเคร่งขรึม นำพู่กันสีทองเล่มหนึ่งออกมาสะบัดฟาด แล้วอักขระคำสาปรอบกายก็สลายไปทันที
วิชาต้องห้ามถูกทำลายแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้ายับย่นของชายชราพลันชะงัก ดวงตาเหลือกกว้างทันใด “เจ้ายังมีศาสตราเซียนอีกชิ้น! ศาสตราเซียนผลกรรม!”
หากเป็นศาสตราเซียนทั่วไป ก็ไม่มีทางทำลายวิชาต้องห้ามนี้ได้แต่เจียงผิงอันถึงกับมีศาสตราเซียนผลกรรมอันหายากยิ่ง
“พรวด!”
ชายชรากระอักเลือดคำโต ร่างซวนเซกลางอากาศ
วิชาต้องห้ามเสื่อมฤทธิ์ พลังจึงตีกลับเข้าหาชายชรา
หนี!
ชายชราตัดสินใจได้ทันที
กลับไปยามใด เขาจะไปฆ่าเจ้าคนออกคำสั่ง สารเลวพวกนี้หาได้ให้ข้อมูลอันเป็นประโยชน์ใดกับพวกเขาไม่
ใครจะคิดว่าเจียงผิงอันผู้นี้มีศาสตราเซียนสองชิ้น ยอดสมบัติสองชิ้น แถมรวมห้าเขตแดนได้…
ทว่า ขณะที่ชายชรากำลังจะหนี เขาก็พบว่าเจียงผิงอันเข้าปราชิดเขาในพริบตา
“อำนาจมิติ! ศาสตราเซียน!!”
ยามชายชราเห็นกำไลทลายมิติบนข้อมือเจียงผิงอัน สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความขวัญเสีย
อีกฝ่ายถึงกับมีศาสตราเซียนสามชิ้น!
คนทั่วไปในภพเซียนยังมั่งคั่งมิได้เช่นเขา!
“ข้า…”
ขณะที่ชายชราจะพูดอะไร กิ่งมารสะเทือนสรวงก็ฟาดลงสู่ศีรษะแล้ว
เปรี้ยง!
โลหิตกระเซ็นสาย
มือสังหารคนที่สามตกตาย
ในขวดกลืนสวรรค์ ผู้ฝึกตนคนแรกที่ถูกสูบเข้าไปนั่งขัดสมาธิปล่อยโล่พลังฝืนการถูกหลอมอยู่
แม้เขาจะถูกสูบเข้ามา แต่หาได้ลนลานไม่
