มเกลียดชัง “ฮึ่ม เธอนั่นแหละที่เป็น…”
“เจียงชิงอย่าพูดเรื่องไร้สาระ” กานว่างที่อยู่ข้างหลังหนึ่งก้าว ฟื้นจากความประหลาดใจเมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ เขาดึงเจียงชิงมาแล้วด่าหนึ่งคำ “เธอไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ นายจะโจมตีไม่เลือกหน้าจนเกือบทำร้ายผู้บริสุทธิ์แบบนี้ไม่ได้ ลืมคำสอนของอาจารย์ไปแล้วเหรอ”
เจียงชิงโกรธจัดจนชี้นิ้วไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ “เธอเป็นคนเดียวที่อยู่ที่นี่ ตอนผมเข้ามา ผมเห็นว่าเธอจะฆ่าชายคนนั้น หรือไม่จริงล่ะ และเธอก็ยอมรับออกมาเอง…”
กานว่างกล่าว “สิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ความจริง นายหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว”
“ศิษย์พี่รอง” เจียงชิงร้องเสียงหลงทำหน้าบูดบึ้ง “ทำไมคุณถึงปฏิเสธผมตลอดเลย”
กานว่างปวดหัว ศิษย์น้องคนนี้ถูกอาจารย์กับอาจารย์ลุงของเขาตามใจเกินไปแล้ว
เพิ่งลงจากเขามา จิตใจย่อมไร้เดียงสาแต่แข็งแกร่งจนว่ากล่าวอะไรไม่ได้ก็เถอะ
เขามองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่และพูดด้วยน้ำเสียงขอโทษว่า “คุณเฝ่ย เราผิดเองที่โจมตีคุณโดยที่ไม่รู้เรื่องราว ผมขอโทษคุณในนามศิษย์น้องด้วยนะครับ”
“ขอโทษแทนคนอื่นอย่างนั้นหรือ?” เฝ่ยไป๋ลู่หัวเราะเยาะ เมื่อเห็นว่าเจียงชิงโกรธจนหน้าเหมือนปลาปักเป้า จึงหัวเราะเล็กน้อยและหยุดสร้างเรื่อง
เธอมองที่กานว่างอย่างสงสัย “คุณรู้จักฉันเหรอคะ?”
กานว่างตอบว่า “ฉันเคยดูคอนเทนต์ของคุณ และรู้ว่าคุณจะไม่ใช้พลังเต๋าทำอันตรายต่อธรรมชาติ”
เฝ่ยไป๋ลู่อุทาน “โอ้” เสียงหนึ่งอย่างไร้อารมณ์
