ากจริงแท้ เอาชนะคนสิบกว่าคนได้ แต่หากเป็นยี่สิบสามสิบคนเล่า?”
ศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานเพิ่มจำนวนมากขึ้นทุกที ปวงชนล้วนผงะไปยามเห็นเจียงผิงอันใช้เขตแดนแฝด
แต่พวกเขามีจำนวนมากกว่าเป็นล้นพ้น
เพียงไม่กี่อึดใจก็แห่กันมายี่สิบสามสิบคน
แม้จะมิใช่ศิษย์ระดับหัวกะทิ แต่จำนวนก็ยังมากกว่าจนเหลือรับ
คนเหล่านี้ถูกหวันเหยียนซางไห่ส่งเข้าค่ายกล รุมล้อมโจมตีเจียงผิงอันด้วยกัน
เจียงผิงอันเผชิญการรุมล้อมเช่นนี้ แม้จะใช้เขตแดนแฝดก็ยังถูกระดมโจมตีจนไร้กำลังโต้ตอบ ทำได้เพียงยื้อชีวิตได้อย่างหวุดหวิด
พวกหยางหลวนทั้งสามสิ้นหวังยิ่ง
จบสิ้นแล้ว ยังเกิดเรื่องขึ้นอยู่ดี ต่อให้เจียงผิงอันจะท้าทายสวรรค์มีเขตแดนแฝด ก็ไม่มีทางสู้คนมากเพียงนั้นได้
“พี่เขย ข้าเองที่ทำร้ายเจ้า!” หยางหลวนโทษตนเองยิ่งนัก หากเจียงผิงอันมิได้มาช่วยเขา ก็คงไม่พบอันตรายใด
“พี่เขย ไม่ต้องห่วงนะ พี่สาวข้าจะล้างแค้นให้เราในภายหน้าแน่นอน!”
ก่อนต้องตาย หยางหลวนก็ขอเปลี่ยนคำเรียกเจียงผิงอันสักหน่อย
เปรี้ยง!
เจียงผิงอันถูกขวานเล่มหนึ่งจามเข้าอย่างแรงจนล้มกระแทกลงในทรายสีดำ เม็ดทรายสาดคลื่นเป็นวงกว้าง
ยอดฝีมือขั้นต้นระดับเขตแดนหลายสิบคนรุมล้อมเจียงผิงอันมองลงมาจากด้านบน
“นี่หรือเจียงผิงอัน ฝีมือก็แค่นี้เอง”
“เป็นเกียรตินักที่ได้ร่วมฆ่าเขาด้วยมือข้า”
“ภายหน้าข้าออกสัญจร มีอะไรให้อวดโอ่แล้ว ฮ่า ๆ”
ผู้ฝึกตนมากมายสุดแสนภาคภูมิ หากเป็นยามทั่วไป พวกเขา
