ขตอย่างยุติธรรม เจียงผิงอันผู้มีร่างศึกย่อมไม่ใช้ศาสตราเซียนแม้ต้องตาย นี่เป็นเรื่องของดวงจิตแห่งเต๋า
แต่หากรุมโจมตีอย่างไม่สนความยุติธรรม เขาก็ไร้จำเป็นต้องยุติธรรมด้วย
เพียงชั่วกาลสั้น ๆ เสียงเอะอะทั้งหลายก็เงียบสงบ หลงเหลือเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลม
ผู้ฝึกตนทั้งหลายถูกสูบเข้าไปในขวดกลืนสวรรค์
ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนหนึ่งคนสร้างผลึกเซียนได้ราว ๆ ห้าหมื่น หลอมไปยี่สิบคนก็เท่ากับมีศาสตราเซียนระดับเซียนมนุษย์ในมือแล้วชิ้นหนึ่ง
เหลือเพียงฉางตี๋คนเดียวที่มิถูกหลอม เขายังคงดิ้นรนในขวดกลืนสวรรค์อย่างเอาเป็นเอาตาย
ใบหน้าของฉางตี๋เปี่ยมความขวัญผวา เสียความถือดีในกาลก่อน แผดร้องตะโกนว่า “เจียงผิงอัน! หากเจ้ากล้าฆ่าข้า! พี่ชายข้าฉางหงไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
“โอ้? ที่แท้เจ้าก็เป็นน้องชายของฉางหงนี่เอง”
เจียงผิงอันหยุดใช้ขวดกลืนสวรรค์
ฉางตี๋คิดว่าเจียงผิงอันกลัว ความพรั่นพรึงบนใบหน้าจึงสลายหาย แผดเสียงอย่างเดือดดาล “เจียงผิงอัน รีบปล่อยคนอื่น ๆ ออกมาเสีย หาไม่…”
เปรี้ยง!
ฉางตี๋พูดไม่ทันจบ กิ่งมารก็โบยเข้าใส่ ร่างของเขาขาดครึ่งทันที
ร่างครึ่งตัวของเขาร่วงลงจมทรายสีดำ
เจียงผิงอันเหินเข้ามาเหยียบศีรษะฉางตี๋ มองลงมาที่อีกฝ่ายอย่างเย็นเยียบ
“น้องชายของฉางหงย่อมหลอมมิได้ ต้องหักกระดูกเจ้าทีละท่อนดึงวิญญาณไปทรมานในธงหลอมวิญญาณจึงถูก”
เมื่อเห็นสายตาเจียงผิงอัน ฉางตี๋ก็ร่างสะท้าน “เจียงผิงอัน หากเจ้ากล
