หมัดใส่หน้าชิวซื่อผิงสุดแรง
แม้มิอาจทำร้าย แต่ก็หยามกันสุดแสน
“เดรัจฉานน้อยนี่!”
ใบหน้าเฒ่าชราของชิวซื่อผิงดำคล ้า เพียงหนึ่งฟาดฝ่ามือ ร่างครึ่งตัวของอวี๋เปยก็สะบั้นขาดดุจเศษกระดาษ โลหิตโปรยปรายดุจเม็ดฝน
หัวใจของเจียงผิงอันและเหมียวเสียสะท้าน
ชิวซื่อผิงกล่าวกับเหมียวเสียเสียงเย็น “ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดเพียงนับสาม หากไม่แลกเจียงผิงอันมา ก็ตายอย่างสุนัขข้างถนน”
อันที่จริง เขาไม่แน่ใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะยอมแลก แต่ก็ยังต้องลองดู
หากมิใช่เพราะข้อจำกัดรอบ ๆ เมืองผี เซียนมนุษย์มิอาจเข้าไปได้ เขาคงพุ่งเข้าไปแล้ว
เหมียวเสียกำหมัดแน่น ดวงตาแดงฉาน มิอาจเลือกได้เลย
นางไม่อยากให้เจียงผิงอันตาย แต่ก็ไม่อยากให้อวี๋เปยตายเหมือนกัน
เหมียวเสียกล่าวเสียงเข้ม “แลกตัวข้ากับอวี๋เปย ข้าเองที่ให้บิดาไปล่าตัวเจ้า ทุกสิ่งที่เจ้ามี พินาศไปวันนี้ก็เพราะข้า”
“ตาเฒ่าผู้นี้ไม่ต้องการเจ้า จะเอาเจียงผิงอัน!”
ชิวซื่อผิงแค้นเหมียวเสียก็จริง แต่เจียงผิงอันสำคัญกว่าสำหรับเขา เพราะเจียงผิงอันมีรากฐานเทพโบราณอยู่
ร่างของชิวซื่อผิงบาดเจ็บสาหัสยากเยียวยา หากเขาได้รากฐานเทพโบราณมา มิเพียงฟื้นตัว ยังจะพัฒนาต่อด้วยได้
นี่คือเหตุผลหลักที่เขามาหาเจียงผิงอัน
“ข้าจะออกไป”
เจียงผิงอันสูดหายใจลึก ๆ ราวตัดสินใจอะไรได้ แล้วส่งถุงเก็บสัตว์ภูตให้เหมียวเสีย
“ไม่ได้นะ! เจ้าไปไม่ได้!” เหมียวเสียคว้าเจียงผิงอันไว้
เจียงผิงอันพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
