“พวกเขามาที่นี่เพราะข้า ข้าไม่อยากให้พี่ใหญ่อวี๋ตายเพราะข้า หาไม่แล้ว ข้าจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตศิษย์พี่หญิง เจ้าเคยประสบความรู้สึกเช่นนี้มาแล้ว อย่าให้ข้าแบกรับมันเลย”
“เจ้าบื้อ…” เหมียวเสียหลั่งน ้าตาอย่างอับจน
“ศิษย์น้องเจียง ไม่ต้องห่วงข้า…” อวี๋เปยยังอยากพูดกล่อม แต่ก็ถูกชิวซื่อผิงบีบขยำคอจนช ้าโชกเลือด
เจียงผิงอันเดินออกจากประตูเมืองผี “ข้ามาแล้วนี่ไง ปล่อยพี่ใหญ่อวี๋เสีย”
ชิวซื่อผิงเขม่นตามองเจียงผิงอัน “ปล่อยปราณรากฐานของเจ้าออกมา ข้ารู้ว่าเจ้าอำพรางและเปลี่ยนปราณตัวเองได้ ข้าต้องแน่ใจก่อนว่านี่คือร่างจริงของเจ้า”
หนก่อนในจุลภพเทพโบราณ เหตุที่ชิวซื่อผิงหาเจียงผิงอันไม่เจอก็เพราะพลังอำพรางกายอันแข็งแกร่งของเจียงผิงอัน และครั้งนี้เขาจะไม่พลาดซ ้าสอง
เจียงผิงอันหน้าเสีย ก่อนจะส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเจื่อน “ดูจะเลี่ยงมิได้แฮะ”
ร่างของเขาสลายคืนสู่พลังปราณ
อึดใจต่อมา เจียงผิงอันก็พุ่งออกจากถุงเก็บสัตว์ภูตที่ให้เหมียวเสียไว้
ถานกว่างโซ่วตกใจสุดขีด กระทั่งเขายังมองไม่ออกว่าเมื่อครู่คืออวตารปราณ!
วิชาอำพรางปราณเช่นนี้จะทรงพลังเกินไปแล้ว
เจียงผิงอันปลดปล่อยปราณรากฐาน อัสนีทมิฬปรากฏรายล้อม
ครั้งนี้เป็นปราณรากฐานอย่างแท้จริง
ทันทีที่เจียงผิงอันก้าวออกจากประตูเมืองผี หนึ่งอำนาจแข็งแกร่งก็ลากเขาไปทันที ต่อหน้าเซียนมนุษย์ทั้งสอง เขาหามีโอกาสหนีไม่
ชิวซื่อผิงบีบคอเจียงผิงอันพลางเสสรวล “ไอ้หนูสา
