รเลว เก่งจริงก็หนีอีกสิ!”
ชิวซื่อผิงมิคาดว่าอีกฝ่ายจะมาแลกตัวประกันจริง ๆ ไอ้โง่เอ๊ย!
เขาสะบัดมือโยนร่างอวี๋เปยซึ่งถูกสะกดพลังออกไปก็จริง แต่โยนไปหาฉางหงซึ่งอยู่มิไกลนัก
ฉางหงแทงหอกในมือสุดกำลังเช่นดาวตก อวี๋เปยซึ่งถูกสะกดพลังมิอาจขัดขืนใด ๆ ร่างของเขาสลายไปทันที
“ขยะเอ๊ย น ้าหน้าอย่างพวกเจ้ายังคิดฆ่าข้า”
ฉางหงถือหอกในมือ กล่าวด้วยสีหน้าเหยียดหยาม
“พี่ใหญ่อวี๋!!”
ดวงตาของเจียงผิงอันแดงก ่า เส้นเอ็นปูดเขียว จิตสังหารในใจคละคลุ้งเดือดพล่าน “ข้าเจียงผิงอันสาบานต่อกฎสวรรค์! ข้าจะทำลายเจ้า ชิวซื่อผิงและสำนักเซียนเทียนหลานให้จงได้!”
เสียงคำรามเลื่อนลั่นนั้นกึกก้องทั่วฟ้าดิน มิอาจทราบว่าเพราะเหตุใด ปวงชนที่นี่จึงรู้สึกหนาวยะเยือกครั่นคร้ามอย่างบอกไม่ถูก
ชิวซื่อผิงผงะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคืนสติทันที สารเลวนี่อยู่ในมือเขา ต้องตายแน่ ๆ ไฉนเขาต้องกลัว?
เขาฉีกโลกใบน้อยในกายเจียงผิงอัน เตรียมหารากฐานเทพโบราณ
ทว่า ชิวซื่อผิงกลับพบว่าในโลกใบน้อยของเจียงผิงอันไม่มีอะไรเลย
“ก้อนวัตถุที่ข้าให้เจ้าอยู่ที่ไหน!”
ชิวซื่อผิงเค้นคอถามเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันไม่ตอบ ดวงตาจ้องเขาอย่างเยียบเย็น “เจ้าคิดว่านี่คือร่างจริงของข้าหรือ?”
ม่านตาของชิวซื่อผิงหดตัว นี่มิใช่ร่างจริงของเจียงผิงอันหรือ?
เป็นไปไม่ได้สิ ปราณรากฐานอยู่กับเขาแท้ ๆ นี่ต้องเป็นร่างจริงสิ
“จะหลอกตาเฒ่าผู้นี้หรือ? ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ก้อนวั
