วาทะของฉางหงเป็นดั่งการโยนศิลาลงน ้านิ่ง กวนให้เกิดคลื่นกระเพื่อมมิหยุดนิ่ง
“เจียงผิงอันเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดน จะฆ่าสุดยอดฝีมือมากมายเช่นนั้นได้อย่างไร?”
“หรือเขาจะซ่อนการฝึกฝนไว้?”
“ไม่มีทาง หนก่อนที่เขาปราชันในดินแดนลับจันทร์มายา เขาเป็นผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนไม่ผิดแน่ หากเขาซ่อนการฝึกฝนจริง ๆยอดฝีมือทั้งหลายจะมองไม่ออกได้อย่างไร?”
ปวงชนสุดแสนงุนงง พวกเขาไม่เชื่อวาทะของฉางหง ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนจะลอบสังหารศิษย์ชั้นยอดสิบกว่าคนของสำนักเซียนเทียนหลานโดยลำพังได้อย่างไร
ฉางหงเห็นปวงชนไม่เชื่อ ก็เล่าลงรายละเอียด “เขามิได้มีพลังต่อสู้แข็งแกร่งอะไร แต่โจรชั่วนี่ไม่รู้ใช้วิธีการใด สามารถออกสัญจรยามวิกาล ฉีกยันต์บนหน้าต่าง นำ ‘ตัวประหลาด’ พวกนั้นเข้ามาเล่นงานเราทีเผลอได้!”
ปวงชนมองมายังเจียงผิงอันผู้กำลังตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างประหลาดใจ
ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเซียนมนุษย์ ออกสัญจรยามวิกาลก็มีแต่ตาย แต่เจ้านี่ออกสัญจรยามราตรีได้!
เจียงผิงอันทำได้อย่างไร? เขาปลอดภัยจากการโจมตีของ ‘ตัวประหลาด’ หรือ?
เหมียวเสียมองเจียงผิงอันที่ข้างตัว คู่เนตรงดงามวูบไหว ที่แท้ชายผู้นี้เองที่ล้างแค้นให้นาง
คืนนั้น นางบาดเจ็บเพราะแผนร้าย ชายผู้นี้จึงบุกไปถล่มพวกคนจากสำนักเซียนเทียนหลาน
หัวใจของเหมียวเสียอัดแน่นด้วยอารมณ์มากกว่าครั้งใด
นางมองฉางหงด้วยสายตาเย็นเยียบ ไม่ว่าอย่างไร นางก็จะปกป้
