องเจียงผิงอันให้ได้
ฉางหงจ้องเจียงผิงอันพลางกล่าว “ข้าจะบอกความลับอะไรให้โจรชั่วนี่ยังมีศาสตราเซียนกับตัวอีกชิ้น การลอบโจมตีจึงสำเร็จได้!”
สิ้นคำ สายตาผู้ฝึกตนมากมายในโถงก็มองเจียงผิงอันอย่างร้อนผ่าว
ศาสตราเซียน!
คนผู้นี้มีสมบัติเช่นนี้กับตัว
ศาสตราเซียนบรรจุอำนาจเต๋าเซียน ทรงพลังยิ่งนัก เซียนมนุษย์ทั่วไปไร้ผู้หนุนหลังก็อาจซื้อศาสตราเซียนดี ๆ มิได้
ผู้ฝึกตนระดับเขตแดนธรรมดา ๆ ได้ใช้สมบัติลับก็นับว่าเลิศแล้ว
แต่เจียงผิงอันซึ่งอยู่ในขั้นต้นระดับเขตแดนถึงกับมีศาสตราเซียน!
ความโลภเอ่อขึ้นในใจใครหลายคน
เจียงผิงอันมองฉางหงอย่างเย็นเยียบ คนผู้นี้ไม่อยากให้เขาอยู่ดีๆ อย่างเห็นได้ชัด
เรื่องนี้ถูกเปิดโปง ภายหน้าจะเกิดปัญหาอันตรายมากมาย
เหมียวเสียพลันแผดเสียง “ศาสตราเซียนของเจียงผิงอันเป็นของข้า ใครอยากได้ก็มาแย่งสิ!”
ฉางหงคิดสร้างเรื่องให้เจียงผิงอัน แต่เหมียวเสียก็ดึงอันตรายเข้าหาตัวทันที
เจียงผิงอันปริปาก “เหตุที่ฉางหงหนีไปได้ในคืนนั้น ก็เพราะเขามีศาสตราเซียนอยู่กับตัวเช่นกัน ซ ้ายังเป็นศาสตราเซียนระดับเซียนปฐพีด้วย!”
ในเมื่อเจ้าไม่ปล่อยข้าอยู่ดี ก็อย่าคิดลอยชาย
“เหลวไหล! ข้าใช้ยันต์เคลื่อนย้ายหนีไปต่างหาก! ศาสตราเซียนอะไรข้าไม่มีสักชิ้น!”
ฉางหงแผดเสียงอย่างเดือดดาล สารเลวนี่ถึงกับแว้งกัดเขา
ฉางหงมิได้โกหก เขาหนีไปด้วยยันต์เคลื่อนย้ายจริง ๆ
“ไฉนรีบร้อนอธิบายนักเล่า? กลัวถูกยอดฝีมือหมายหัวเ
