อวี่หวง
ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนอวี่หวงล้วนอยู่ในห้องโถงพร้อมหน้ายามทั้งสองกลับมา ทุกสายตาก็จ้องมาที่เจียงผิงอันอย่างชื่นชม
“ดูเหมือนพวกเจ้าจะรู้กันหมดแล้ว ถูกต้อง ผู้ปลิดชีพผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานคือเจียงผิงอัน ศิษย์น้องของข้าเอง”เหมียวเสียกล่าวอย่างภาคภูมิ
นางไม่รู้ว่าตนจะภาคภูมิทำไม แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นผลงานของเจียงผิงอัน และนางรู้สึกภูมิใจ
“เจ้าเด็กนี่ซ่อนเนียนนักนะ!”
อวี๋เปยเดินยิ้มร่ามาหาเจียงผิงอัน เงื้อหมัดชกอกเขาเบา ๆ
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าผู้ทำการใหญ่จะเป็นเจียงผิงอัน เด็กนี่เก็บตัวเงียบเกินไปแล้ว หากมิใช่เพราะฉางหงยังมีชีวิต คงไม่มีใครทราบเลยเป็นแน่
เจียงผิงอันยิ้มบาง “แค่เรื่องเล็กน้อย มิควรค่าให้พูดถึงหรอก”
เรื่องเล็กน้อย?
ปวงชนหมดวาจา
ฆ่าได้แค่หนึ่งก็เป็นผลงานยิ่งใหญ่แล้ว ฆ่าได้มากมายเช่นนี้ยังเรียกเรื่องเล็กได้หรือ?
“ศิษย์พี่หญิง พี่ใหญ่อวี๋ ข้ามีเรื่องจะพูดกับพวกเจ้า”
เจียงผิงอันไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อไป ยามนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องพูดกัน
