เจียงผิงอันไม่ชอบความรู้สึกยามถูกจ้องมอง นี่จะเพิ่มโอกาสเกิดอุบัติเหตุแก่เขา
คืนนี้ เจียงผิงอันจะบุกโรงเตี๊ยมฉางหงอีกครั้ง ฆ่าเจ้าคนปากสว่างนี่เสีย
ยามตะวันใกล้ตกดิน งานเลี้ยงก็จบลง ปวงชนต่างพากันรีบเร่งแยกย้ายไปซ่อน ณ ที่พักตน
ขณะที่หยางจิ่นอวี๋ส่งเหมียวเสียกลับ นางพลันเอ่ยขึ้นว่า “มิน่าข้าหาป้ายผ่านทางไม่เจอเลย ที่แท้พวกเจ้าก็ได้ไปแล้ว”
“เจ้าคิดมากไปแล้ว เรามิได้ป้ายผ่านทางมาหรอก” เหมียวเสียตอบ
นางเดาความคิดของหยางจิ่นอวี๋ไว้ว่า เหตุที่เจียงผิงอันออกมายามราตรีได้ต้องเกี่ยวกับนาง และนางก็ได้ป้ายผ่านทางมาแล้วเช่นกัน
ทว่าแท้จริง นางหารู้เรื่องใดไม่
หยางจิ่นอวี๋ทำสีหน้าราวจะพูดว่า ‘ไม่ต้องเสแสร้งก็ได้’ “ไว้เจอกันที่ทะเลดาราจักร”
เหมียวเสียไหวไหล่ตอบ ทิวเขาคู่ตรงหน้ากระเพื่อมสองหน ก่อนจะหันกายจากไป
เจียงผิงอันตามนางไปเงียบ ๆ
บนถนนยามเกือบวิกาลแทบไม่มีผู้ใดปรากฏตัว เมื่อเดินได้สักครู่เหมียวเสียก็โพล่งถามขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้าว่าเจ้าช่วยข้าล้างแค้นไปแล้ว?”
“เจ้ามิได้ถาม” เจียงผิงอันตอบเรียบ ๆ
เหมียวเสียยกมือลูบหัวเจียงผิงอัน “เจ้าไม่พูด ข้าจะคิดหรือว่าเป็นเจ้า! ก้อนหินซื่อบื้อเอ๊ย!”
ใครจะคิดว่าชายผู้นี้เองที่แอบช่วยนางอยู่เบื้องหลัง
แสงตะวันรอนยืดเงาของทั้งสองไปแสนไกล เหมียวเสียเห็นเงาของเจียงผิงอันซึ่งยืนข้างนางใหญ่โตเช่นขุนเขา…
ทั้งสองกลับสู่โรงเตี๊ยมที่พักของปวงชนจากสำนักเซียน
