ลืมตาเฉียบพลัน พุ่งลงบันไดไปทันที
คลื่นพลังทั้งหมดนี้มาจากเหมียวเสีย
ใบหน้าของเหมียวเสียซีดขาว โลหิตหลั่งจากมุมปาก ในมือถือพัดศาสตราเซียนเล่มหนึ่งกดไว้ที่หน้าต่าง
เห็นได้ชัดเจนว่าแผ่นยันต์ที่หน้าต่างขาดจากกัน
“เกิดอะไรขึ้น!”
เจียงผิงอันรีบเอ่ยถาม
“มีคน… มีคนทำลายผนึกห้องข้า สิ่งที่อยู่ข้างนอกเข้ามา อั้ก!”
เหมียวเสียกระอักเลือด หมดสติแน่นิ่งไปในอ้อมแขนเจียงผิงอัน
“ต้องเป็นพวกสำนักเซียนเทียนหลานสมควรตายนั่นแน่ ๆ!”
อวี๋เปยได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งเข้ามา รีบแปะแผ่นยันต์ผนึกหน้าต่างกลับไปใหม่
คนอื่น ๆ เองก็มาสมทบ
“เกิดอะไรขึ้น เกิดเรื่องอะไร? ไฉนศิษย์พี่หญิงใหญ่จึงบาดเจ็บได้ล่ะ!”
“มีคนทำลายแผ่นยันต์ในห้องศิษย์พี่หญิงใหญ่ แล้วไอ้ตัวข้างนอกมันเข้ามาทำร้ายศิษย์พี่หญิงใหญ่น่ะสิ!”
“มารดามัน! ต้องเป็นสำนักเซียนเทียนหลานแน่ ๆ ข้าก็ว่าอยู่ว่าทำไมพวกสำนักเซียนเทียนหลานถึงมาหาเรา บอกมีของขวัญจะให้กันวันนี้ ที่แท้ก็มีเจตนาเช่นนี้เอง!”
คนจากสำนักเซียนอวี่หวงสุดแสนเดือดแค้น ยามทิวาวันนี้ จู่ ๆ ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานก็มายั่วยุกันถึงที่ และพูดอะไรเกี่ยวกับ ‘ให้ของขวัญ’
แน่นอน พวกเขาคิดอยู่ว่าจะเป็นอะไร ปรากฏว่าเป็นเช่นนี้เอง
“แต่สำนักเซียนเทียนหลานทำได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็นพวกเขาเข้ามาเลยนะ!”
ปวงชนสุดแสนงุนงง ชั้นล่างก็มีคนยืนเวรยาม ไม่ยักเห็นผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานคนใดเข้ามาเลย
“
