ด้วยใบหน้าแดงก ่าจากความตื่นเต้น นางสูดหายใจแรง ๆ ดมกลิ่นไอหอมกรุ่นจากไหสุรา
“เจ้านี่สามารถจริง! ว่ามาเลยอยากได้อะไร ศิษย์พี่หญิงจัดให้เจ้าได้หมดเลย”
ได้ยินเช่นนี้ ผู้ฝึกตนในละแวกก็พินิจเรือนกายของเหมียวเสียกันทันที ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าคนงามล ้าเลิศพูดออกมาเช่นนี้ ย่อมต้องขอเรื่องพรรค์นั้นอยู่แล้ว
“ไม่ขออะไรหรอก” เจียงผิงอันตอบเสียงเรียบ อีกฝ่ายช่วยเขาพัฒนาการฝึกฝน เขาก็แค่ช่วยเหลือตอบแทนเล็กน้อยเท่านั้นเอง
“เจ้าดูแคลนศิษย์พี่หญิงผู้นี้อยู่หรือ? คิดว่าศิษย์พี่หญิงไม่รักษาวาจาหรือไร?”
เหมียวเสียเก็บ ‘เซียนเมามาย’ ไปแล้วคว้าสาบเสื้อเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันไหวไหล่ “ก็ได้ ขออย่างหนึ่งแล้วกัน ภายหน้ายามประมือ ศิษย์พี่หญิงแต่งตัวดี ๆ หน่อย อย่าปลดอาภรณ์สู้ก็พอแล้ว”
กรอด!
ยามผู้ฝึกตนบางคนได้ยิน ก็แค้นเคืองขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดวงตาแดงก ่าราวถูกต่อยตีมา แล้วมองเจียงผิงอันราวจะกินเลือดกินเนื้อ
ไอ้หนูนี่มีของดีไม่รู้จักรักษา ถึงกับขออะไรใหญ่โตเช่นนี้
เหมียวเสียเห็นสายตาพิกลของปวงชนก็หน้าแดงก ่า ใช้แขนรัดคอเจียงผิงอันรีบจรจาก กลับห้องมาฝึกเจ้าผู้ชายนี่ต่อไป
ขณะเดียวกัน ในห้องอีกห้องหนึ่ง ฉางหงมาหาหยางจิ่นอวี๋จากสำนักเซียนเป่ยฮวง
“สหายเต๋าหยาง เหมียวเสียจากสำนักเซียนอวี่หวงกับเจียงผิงอันนั่นดูถูกเจ้านัก ประกาศด้อยค่าจะเหยียบย ่าเจ้าต่อสาธารณะ คนเช่นนี้ทำเกินไปแล้วจริง ๆ!”
หยางจิ่นอวี๋แข็งแกร่งสุดขั
