รื่อยเลย แถมบอกให้ข้ำดึงตัวเจ้ำมำเข้ำร่วมกับส ำนักเซียนเป่ยฮวงด้วย ต้องพยำยำมจีบลูกพี่อยู่แน่ ๆ!”
“ถึงนำงจะปฏิเสธตลอดก็เถอะ แต่ด้วยปัญญำข้ำ ข้ำรู้ข้ำเห็นหมดแหละ”
หยำงหลวนยิ้มด้วยสีหน้ำเปี่ยมปัญญำ
เจียงผิงอัน “…”
เขำหลงนึกว่ำเวลำผ่ำนหลำยปี หยำงหลวนจะปกติขึ้นบ้ำง แต่ดูเหมือนเขำจะคิดมำกไปเอง
พี่หญิงของหยำงหลวนคิดใช้ไส้ศึกดึงก ำลัง จะซื้อใจลำกตัวเขำไปเข้ำร่วมกับส ำนักเซียนเป่ยฮวงชัด ๆ ชอบเขำตรงไหนก่อน
เจียงผิงอันตบบ่ำหยำงหลวนแล้วจึงพูด “วัน ๆ อย่ำเอำแต่หมกมุ่นฝึกฝนนะเจ้ำน่ะ หำสหำยดี ๆ สักสองสำมคน ออกไปเดินเล่นบ้ำง เพิ่มพูนควำมรู้ สร้ำงประสบกำรณ์เข้ำสังคมบ้ำงนะ”
“เอ๋ พูดประมำณเดียวกับพี่หญิงข้ำเลย ท ำไมทุกคนพูดแต่แบบนี้หมดเลยล่ะ?” หยำงหลวนประหลำดใจยิ่ง
เจียงผิงอันมิได้อธิบำย “บอกพี่หญิงเจ้ำว่ำ ควำมเมตตำของส ำนักเซียนอวี่หวงต่อข้ำสูงล ้ำเยี่ยงขุนเขำ หำกอยำกพบข้ำ มำที่ส ำนักเซียนอวี่หวงได้เสมอ”
“ข้ำไปฝึกฝนล่ะ”
เจียงผิงอันทิ้งวำจำไว้แล้วผละจำก
ใบหน้ำหยำงหลวนเปี่ยมควำมครุ่นคิด “ท ำไมลูกพี่ถึงบอกให้พี่หญิงมำส ำนักเซียนอวี่หวง… รู้แล้ว! ลูกพี่จะแต่งพี่หญิงข้ำเข้ำสกุลนี่เอง!”
หยำงหลวนรู้สึกเหมือนตนเองฉลำดขึ้นอีกหน่อย เดำควำมนัยวำจำลูกพี่ได้ด้วย
เขำน ำยันต์สื่อสำรออกมำทันที “พี่หญิง ลูกพี่ข้ำบอกว่ำจะแต่งเจ้ำเข้ำสกุลแน่ะ!”
อีกฝั่งหนึ่ง ในโถงต ำหนักแห่งหนึ่ง ณ ส ำนักเซียนเป่ยฮวง
สตรีในอำภรณ์เขียว
