ินดี
ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ที่ผ่ำนมำเห็นสภำพของเหมียวเสียก็ตะลึงจังงังก่อนหน้ำนี้ศิษย์พี่หญิงใหญ่หำกไม่เมำเละก็อำละวำดระห ่ำ ไม่ก็ตีหน้ำเย็นชำจนผู้คนมิกล้ำมอง เหตุใดวันนี้สภำพนำงจึงเหมือนสตรีคลั่งรักเพียงนี้? ประหลำดจริง
“ลูกพี่ เจ้ำโคตรเท่เลย!”
หนึ่งบุคคลหัวรังนกโผล่มำจำกเบื้องหลังเจียงผิงอัน
เจ้ำหัวรังนกผู้นี้หำใช่ใครอื่นนอกจำกหยำงหลวน ผู้ซึ่งเจียงผิงอันพบยำมแรกเข้ำส ำนัก
นับแต่หยำงหลวนบำดเจ็บในกำรประลองศิษย์ใหม่ เจียงผิงอันก็มิได้พบอีกฝ่ำยอีกเลย
แน่นอน เรื่องส ำคัญอยู่ตรงที่เจียงผิงอันอยู่ในส ำนักเซียนเทียนหลำนมำเป็นสิบ ๆ ปี มิได้อยู่ในส ำนัก
หยำงหลวนมองเจียงผิงอันอย่ำงนับถือ “สมเป็นลูกพี่ที่ข้ำยอมรับดุชะมัดเลย กวำดล้ำงยอดฝีมือร่วมระดับของห้ำส ำนักเซียนใหญ่เสียรำบคำบ! น่ำเสียดำยที่ข้ำมิได้ไปเห็นเอง มิอำจชื่นชมฝีมือลูกพี่ในยำมนั้นได้”
“เจ้ำรู้ข่ำวเร็วไม่หยอกนะ”
เจียงผิงอันรู้สึกเหมือนหยำงหลวนปกติกว่ำยำมแรกพบมำกนัก
หยำงหลวนกล่ำวว่ำ “พี่หญิงของข้ำก็อยู่ในเหตุกำรณ์น่ะ นำงถำมเรื่องของเจ้ำกับข้ำ พอข้ำบอกว่ำเจ้ำเป็นลูกพี่ของข้ำ นำงก็ผงะไปเลย”
หยำงหลวนยืดอกพูดอย่ำงมั่นใจ “พี่หญิงของข้ำชอบด่ำว่ำข้ำโง่ข้ำไม่เห็นด้วยกับนำงหรอก คนโง่จะหำลูกพี่ชั้นเยี่ยมแบบนี้ได้ที่ไหน?”
“ลูกพี่ รู้แล้วเหยียบไว้นะ ข้ำสงสัยว่ำพี่หญิงของข้ำอำจจะตกหลุมรักเจ้ำเข้ำแล้ว สองสำมวันนี้ชอบขอให้ข้ำติดต่อเจ้ำ อยำกพบเจ้ำอยู่เ
