เขำรอนำนเพียงนั้นมิได้
เหมียวเสียตอบ “หำกเจ้ำจะเข้ำส ำนักศึกษำชำงจือ ต้องผ่ำนกำรประเมินเป็นรอบ ๆ ใช้เวลำอย่ำงน้อยก็พันปี อย่ำงมำกก็หมื่นปี ยำมประตูข้ำมภพเปิด เจ้ำก็แค่กลับมำ ไม่ว่ำอย่ำงไรด้วยก ำลังอย่ำงเจ้ำก็เข้ำยำกมำกอยู่แล้ว”
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง จึงพยักหน้ำ “ได้”
อันที่จริง เขำอยำกอยู่ฝึกฝนเงียบ ๆ แต่ศิษย์พี่หญิงผู้นี้อำจมิเคยออกเดินทำงไกล กลัวกำรเดินทำงล ำพัง นำงจึงอยำกลำกเขำไปไหนมำไหนด้วยเสมอ
อำจำรย์บอกให้เขำช่วยดูแลศิษย์พี่หญิง เขำจะมองข้ำมไปไม่ได้หำกเขำติดตำมศิษย์พี่หญิงไป ก็อำจได้ควำมรู้มำกมำย และพบพำนผู้ฝึกตนมำกกว่ำนี้
เมื่อเห็นว่ำเจียงผิงอันตอบรับ เหมียวเสียก็คลี่ยิ้ม ขุนเขำในอำภรณ์เจียนทะลักหลุด
นำงตบบ่ำเจียงผิงอันอย่ำงเริงร่ำ “ศิษย์พี่หญิงจะปกป้องเจ้ำเองเมื่อถึงเวลำ เจ้ำจะได้เห็นศิษย์พี่หญิงพิชิตปวงชน เรืองฤทธิ์ในโลกหล้ำ!”
เหมียวเสียกล่ำวอย่ำงสุดฮึกเหิมอหังกำร
เจียงผิงอันถำม “จะไปสถำนศึกษำอย่ำงไรหรือ?”
ส ำนักศึกษำชำงจืออยู่ไกลจำกที่นี่ กำรเดินทำงไปให้ถึงคงไม่ง่ำย
เหมียวเสียกล่ำวอย่ำงไม่แน่ใจเล็กน้อย “ข้ำเคยได้ยินพ่อข้ำบอกว่ำ ดูเหมือนต้องไปธำรดำรำอะไรสักอย่ำง แล้วก็จะผ่ำนธำรดำรำไปได้ สรุปคือมันสะดวกมำกเลย”
“เรื่องนี้ไม่รีบ ทันทีที่ผลเต๋ำวิญญำณเซียนของเจ้ำมำถึงค่อยไปกัน ฉวยโอกำสปีนี้เตรียมตัวให้ดีเถอะ”
“ข้ำไปบอกเรื่องนี้กับพ่อข้ำก่อนนะ!”
เหมียวเสียหันกำยจำกไปอย่ำงย
