สียแล้วว่ำ ‘ส ำนักศึกษำชำงจือ’ เป็นสถำนที่เช่นไร
ต้นโลกำของภพเซียนมีสี่กิ่ง แต่ละกิ่งมีใบนับพัน หรือก็คือแดนดินนับพัน
กิ่งที่พวกเขำอยู่ในขณะนี้มีชื่อว่ำชำงจือ เป็นหนึ่งในสี่กิ่ง
และส ำนักศึกษำชำงจือก็คือส ำนักศึกษำชั้นยอดซึ่งรวบรวมผู้ฝึกตนจำกแดนดินนับพัน มียอดฝีมืออยู่ในนั้นเกินคณำนับ เป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ส ำหรับกำรฝึกฝน
แต่กำรเข้ำส ำนักศึกษำชำงจือนั้นไม่ง่ำย ทั่วทั้งแดนจันทร์มำยำในรอบพันปี มีผู้ฝึกตนเข้ำร่วมกับพวกเขำได้เพียงไม่กี่คน
“ไปเถิด ข้ำแน่ใจว่ำศิษย์พี่หญิงจะเข้ำส ำนักศึกษำชำงจือได้แน่”
เจียงผิงอันให้ก ำลังใจ
เมื่อได้ยินค ำตอบ เหมียวเสียก็อยำกนั่งทับเจ้ำผู้ชำยคนนี้ให้ขำดอำกำศตำยนัก ค ำตอบที่นำงอยำกได้ไม่ออกมำเสียที
ช่ำงมันเถอะ ชำยผู้นี้ไม่เข้ำใจอะไรทั้งนั้นแหละ
“เจ้ำไปส ำนักศึกษำชำงจือกับข้ำสิ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้ำ ยำมไปสู่ระดับสูงกว่ำต้องประสบควำมส ำเร็จงดงำมขึ้นแน่ อยู่ในที่เล็ก ๆแบบนี้ เจ้ำแสดงฝีมือได้ไม่เต็มที่หรอก”
ยำมเหมียวเสียพูดเช่นนี้ ดวงตำของนำงมิได้มองเจียงผิงอัน แต่มองทิวทัศน์รอบข้ำงอย่ำงใจลอย
“หำกข้ำไปส ำนักศึกษำชำงจือ ต้องใช้เวลำเพียงไรจึงกลับมำ ข้ำไม่อยำกพลำดเวลำกลับบ้ำนน่ะ”
จุดประสงค์กำรมำยังภพเซียนของเจียงผิงอันคือเพื่อสร้ำงรำกเซียน
รำกเซียนของเขำก่อส ำเร็จแล้ว แต่เพรำะประตูข้ำมภพปิดลงเขำจึงต้องรอจนกว่ำจะเปิดใหม่หนหน้ำ
หำกเขำพลำดมันไป เขำก็ต้องรอไปอีกพันปี ซึ่ง
