เจียงผิงอัน เจี่ยงซินอี๋ก็รู้สึกอึดอัดในอก ผู้ชายตัวเหม็นนี่เล่นละครเก่งเสียจริง ก่อนหน้านี้เคยชอบนางมากมาย แต่ยามนี้กลับทำเมินไม่เห็นหัว
เจี่ยงซินอี๋พยายามสะกดความไม่พอใจไว้ในอกอย่างเต็มที่ ‘ไป๋ฟาน’ ยามนี้เป็นศิษย์ผู้อาวุโสใหญ่ พรสวรรค์ดีเยี่ยม ภายหน้าอาจมีความสำเร็จเลิศล ้า ควรค่าให้ลงทุนล่วงหน้า บางทีอาจเป็นผลดีต่อนาง
ต้นขาของนางสัมผัสขาเจียงผิงอันเบา ๆ ปากเอ่ยว่า “เสี่ยวไป๋ช่วงนี้พี่หญิงได้วิชาใหม่ สามารถทำให้ร่างกายแขนขาระทวยท่าไหนก็ได้ เจ้าอยากไปลองดูที่บ้านพี่หญิงหรือไม่?”
“เจ้าน่ารำคาญมากเลย ไสหัวไปได้หรือไม่?”
เจียงผิงอันกล่าวกับสตรีผู้นี้อย่างเฉยชา
รอยยิ้มบนใบหน้าเจี่ยงซินอี๋ค่อย ๆ เลือนหาย นางก็มีความทะนงในใจเช่นกัน การไม่เห็นหัวนางซ ้า ๆ ก็ทำให้นางอับอายยิ่ง
“ไป๋ฟาน เจ้าคิดว่าทันทีที่ได้ดีก็จะเมินทุกสิ่งได้หรือ? คิดจริง ๆหรือว่าข้าพินอบพิเทากับเจ้า?”
เจียงผิงอันคลับคล้ายไม่ได้ยินอะไร จับจ้องการประลองที่ลานประลองต่อไป
สำหรับเขา การดูคนประลองกันก็เป็นการฝึกฝนเช่นกัน
เมื่อเห็นตนถูกเมิน เจี่ยงซินอี๋ก็เดือดดาลอกแทบระเบิด สารเลวนี่คิดจริง ๆ หรือว่าตัวเองเลิศล ้า จะเมินใครก็ย่อมได้
ดวงตาของเจี่ยงซินอี๋วูบไหวสองรอบ แล้วชี้เจียงผิงอัน ปากตะโกนให้ปวงชนได้ยินทั่วกัน “ไป๋ฟานบอกว่าทุกคนเป็นขยะ คิดจะพิชิตทุกผู้ให้ราบคาบแน่ะ!”
สายตาปวงชนพากันมองตามนิ้วเจี่ยงซินอี๋มายังเจียงผิงอัน
ทุกค
