าจะบรรลุเซียนค่อยชิงร่างแล้วกัน ตั้งใจฝึกฝนให้หนัก เดี๋ยวอาจารย์จะไปซื้อมหาเต๋ากลืนกินให้เจ้า”
“มอบร่างให้อาจารย์นับเป็นเกียรติ ศิษย์จะทุ่มเทฝึกฝนมิให้อาจารย์ต้องผิดหวังขอรับ”
เจียงผิงอันกล่าวอย่างนอบน้อม
“ฮ่า ๆ ๆ”
ถานกว่างโซ่วจากไปอย่างอารมณ์ดี
เจียงผิงอันหาที่นั่งลง แล้วเริ่มฝึกฝนเช่นผู้ฝึกตนอื่น ๆ ข้างตัวเขา
เมื่อดวงตาหลับลง ดวงตาของเจียงผิงอันก็ฉายประกายเคร่งขรึม
อันที่จริง เขามิได้ถูกควบคุมอย่างจริงแท้
แมงมุมสีแดงซึ่งฝังตัวในรากเซียนกำลังจะถูกรากเซียนกลืนกินของเขาดูดกลืนไปหมดแล้ว มันอ่อนแรงลงทุกขณะ การควบคุมของมันก็เช่นกัน
นอกจากนั้น แมงมุมสีแดงนี้ยังควบคุมผู้ฝึกตนโดยการควบคุมรากเซียน
แต่เขามีรากเซียนสองราก สิ่งนี้มิอาจควบคุมเขาได้อย่างสมบูรณ์
เพราะเหตุนี้ เจียงผิงอันจึงยังคงสติรู้ตนไว้ได้
หากมิใช่เพราะความแข็งแกร่งสูงล ้าของสภาพจิตใจ ถานกว่างโซ่วคงจับเขาได้นานแล้ว
สรุปคือ แม้จะไม่ถูกควบคุม แต่หากเสียอาการเพราะความกลัวก็จะถูกจับได้แน่นอน
“เฒ่าวิปริตนี่วิปริตจริง ๆ ใช้ศิษย์ตัวเองเป็นภาชนะ”
ยามนี้คำถามคือ จะหนีอย่างไรดี
เขาอยู่ ณ โลกใบน้อยในตัวถานกว่างโซ่ว หามีทางใดจะออกไปทำได้เพียงรอโอกาสหนี
เจ้าเฒ่านี่จะไม่ชิงร่างเขาจนกว่าเขาจะบรรลุเซียน ยามนี้จึงยังนับว่าปลอดภัยชั่วขณะ
เจียงผิงอันพยายามสงบตัวเองลง
ยามนี้เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงเล่นละครต่อไป ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนพัฒนาการฝึกฝ
