ดดังขึ้นสามเสียงติดกัน กำแพงพสุธาสามชั้นระเบิดกระจาย ยังเหลือกำแพงพสุธาสมบูรณ์อยู่เจ็ดชั้น
ใบหน้าของถานกว่างโซ่วปรากฏความตะลึง
“พลังทำลายล้างแข็งแกร่งอะไรขนาดนี้!”
ศิษย์เขาเสียวอู่ถึงขั้นต้นระดับเขตแดนนานแล้ว ไม่นานก็จะบรรลุถึงขั้นกลาง และยังใช้วิชาลับสายป้องกันระดับเซียน แต่ถึง
กระนั้น ดวงแสงสีขาวของไป๋ฟานก็ยังทลายกำแพงพสุธาไปได้สามชั้น!
ต้องทราบว่าไป๋ฟานยังไม่บรรลุเขตแดน มิได้ใช้วิชาใด ๆ แต่โยนดวงแสงสีขาวเข้าใส่เฉย ๆ!
“ปลดปล่อยหลุมดำกลืนกินของเจ้ากับดวงแสงสีขาว”
ถานกว่างโซ่วเดาอะไรได้ และออกคำสั่งทันที
ใบหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ ปลดปล่อยหลุมดำกลืนกินออกมาคู่กับดวงแสงสีขาวตามคำสั่งอีกฝ่าย
ถานกว่างโซ่วสัมผัสได้ชัดเจนว่าหลุมดำกลืนกินเชื่อมต่อกับดวงแสงสีขาวนี้
ดวงแสงสีขาวนี้ดูจะเป็นพลังอันต่อพ่วงกับพลังกลืนกิน
หลุมดำดูดกินพลังได้ ขณะที่ดวงแสงสีขาวเป็นตัวปลดปล่อยพลัง ทั้งสองล้วนมีพลังทำลายล้างชวนสะพรึง
หากใช้งานทั้งสองร่วมกัน ย่อมสามารถระเบิดพลังอันรุนแรงกว่านี้ได้!
“ฮ่า ๆ ดี! ดี! ดี!”
ถานกว่างโซ่วเอ่ยคำว่าดีซ ้าสามหนอย่างตื่นเต้น “ใช้เจ้าสร้างเป็นอวตารดีกว่า”
เพียงแรกชำเลืองพลังที่ ‘ไป๋ฟาน’ ปลดปล่อย ถานกว่างโซ่วก็ตระหนักว่าร่างนี้มีพรสวรรค์น่าสะพรึงนัก
เขาชอบพรสวรรค์ของ ‘ไป๋ฟาน’ จริง ๆ และไม่คิดเก็บเขาไว้เป็นภาชนะ สู้สร้างเป็นอวตารไปเลยดีกว่า
“ขอบเขตเจ้ายามนี้ยังต ่าเกินไป รอจนเจ้
