็ร้องลั่น ผลักชายหน้าสิวออกไปแล้วคุกเข่าร ่าไห้ตรงหน้าสตรีผู้นั้นอย่างรวดร้าว “แม่! แม่!”
“ร ่าไห้หามารดาอะไร!”
ชายหน้าสิวเหยียบศีรษะชางจวงอย่างแรง
ทัศนวิสัยของชางจวงดับวูบหมดสติไป
ไม่รู้ว่านานเพียงไร เขาจึงลืมตากลับขึ้นมา พบว่าตนนอนอยู่ในอ้อมแขนสตรีผู้หนึ่ง
“แม่! แม่ยังไม่ตาย!”
ชางจวงสุดปรีดา
“ตายอะไรกัน? แม่ไม่ตายแน่อยู่แล้ว แม่ยังต้องอยู่ดูเจ้าแต่งสะใภ้อีกนะ” สตรีผู้นั้นยิ้มอย่างใจดี
ชางจวงโถมตนเองเข้าสู่อ้อมแขน ร ่าไห้กับนางว่า “ข้ากลัวแทบตาย เมื่อครู่ฝันร้ายมาก ๆ ฝันว่าแม่…”
เปรี้ยง!
ประตูถูกถีบเปิด
ชายหน้าสิวถือมีดทำครัวปรี่เข้ามา “นางแพศยา บังอาจขโมยอาหารบ้านข้ามาเลี้ยงลูกกระต่ายนี่! งั้นเจ้าก็เป็นอาหารสุนัขไปเสีย!”
ชายหน้าสิวพุ่งเข้ามาปาดคอสตรีผู้นั้นเลือดกระฉูด
“ไม่!”
ชางจวงโหยไห้หัวใจสลาย
ชายหน้าสิวเตะชางจวงออกห่างอย่างไม่ไยดี ลากร่างของสตรีผู้นั้นโยนให้สุนัขที่นอกลานบ้าน
ชางจวงมองมารดาของตนถูกขย ้ากัดกิน
ความรวดร้าวสาหัสทำให้ชางจวงสิ้นหวัง วิญญาณของเขาคลับคล้ายถูกฉีกทึ้ง
ทันใดนั้นเอง หนึ่งแสงวูบไหว
ชางจวงลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าตัวเองนั่งอยู่ในที่นั่งคนดู น ้าตาหลากอาบใบหน้า
ความทรงจำที่เสียไปพลันหวนคืนมา
ชางจวงนิ่งตะลึงไปเนิ่นนาน ก่อนจะเผยสีหน้าผวาผวาด
“เป็นวิชามายาที่น่ากลัวนัก!”
